ចារិតសិក្ខាបទ

ក្នុងសិក្ខាបទទី ៦ មានវិនិច្ឆ័យដូច្នេះ ក្នុងបទថា ទេថាវុសោ ភត្តំ នេះ មានវិនិច្ឆ័យថា បានឮថា ភត្តនោះ ជារបស់ដែលពួកអ្នកស្រុក បង្អោននាំមក ព្រោះហេតុនោះ ទើបពួកភិក្ខុបាន ពោលយ៉ាងនោះ ។ តែក្នុង ភត្តាហារដែលពួកអ្នកស្រុកមិនបាននាំមក ភិក្ខុរមែងមិនបានពោលយ៉ាងនោះ ( ពោលថា ឲ្យភត្តាហារចុះ អាវុសោ ) ជាបយុត្តវាចា ( ការហាមាត់ សូម ) ។ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ពាក្យនេះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ ពួក អ្នកចូរទទួលប្រគេន ហើយរក្សាទុកដូច្នេះ ដើម្បីរក្សាសទ្ធារបស់ត្រកូល ។ ពាក្យថា បើព្រះមានព្រះភាគគប្បីត្រាស់ថា ពួកអ្នកចែកគ្នាឆាន់ចុះ ពួកអ្នកស្រុក នឹងគប្បីប្រាសចាកការជ្រះថ្លា ។ បទថា ឧស្សារិយិត្ថ ប្រែថា បាននាំត្រឡប់ទៅវិញ អធិប្បាយថា ពួកអ្នកស្រុកបាននាំខាទនីយនោះត្រឡប់ទៅកាន់ផ្ទះដូចដើម ។ ក្នុងបទថា សន្តំ ភិក្ខុំ នេះ មានវិនិច្ឆ័យថា ភិក្ខុឈ្មោះថា មាន ដោយហេតុ មានប្រមាណបុនណា ឈ្មោះថា មិនមាន ដោយហេតុមាន ប្រមាណបុនណា សេចក្តីថា ភិក្ខុដែលនៅក្នុងទីណាមួយ ខាងក្នុងវិហារកើតមាន គំនិតថា អាត្មាអញនឹងចូលទៅសួរសុខទុក្ខត្រកូល ចាប់ពីពេលនោះ ឃើញ ភិក្ខុក្បែរៗ ក្តី ចំពោះមុខក្តី ភិក្ខុណាដែលខ្លួនអាចនឹងប្រាប់ដោយពាក្យពោល តាមប្រក្រតីបាន ភិក្ខុនេះឈ្មោះថា មានភិក្ខុ ។ តែមិនមានកិច្ចដែលត្រូវត្រាច់ ទៅលាខាងនោះ និងខាងនេះ ។ ពិតហើយ ភិក្ខុដែលខ្លួនត្រូវត្រាច់រកពោលលា យ៉ាងនេះ ឈ្មោះថា មិនមាននោះឯង ។ ម្យ៉ាងទៀត ភិក្ខុទៅដោយធ្វើ ទុកក្នុងចិត្តថា បើអាត្មាអញជួបភិក្ខុខាងក្នុងឧបចារសីមាហើយ នឹងលា គប្បី លាភិក្ខុដែលខ្លួនឃើញក្នុងឧបចារសីមានោះ បើមិនជួបភិក្ខុ ឈ្មោះថា ជាអ្នកចូល ទៅមិនលាភិក្ខុដែលមិ