អដ្ឋកថាអនិច្ចសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងអនិច្ចសូត្រទី ៦ ដូចតទៅនេះ បុគ្គល ឈ្មោះថា អនិច្ចានុបស្សី ព្រោះតាមឃើញ ពង្រីកទៅដោយបញ្ញាយ៉ាង នេះថា សង្ខារទាំងឡាយមិនទៀង ។ បុគ្គលឈ្មោះថា អនិច្ចសញ្ញី ព្រោះ មានការសម្គាល់យ៉ាងនេះថា សង្ខារទាំងឡាយមិនទៀង ។ បុគ្គលឈ្មោះថា អនិច្ចប្បដិសំវេទី ព្រោះដឹងច្បាស់ដោយញាណយ៉ាងនេះថា សង្ខារទាំងឡាយមិនទៀង ។ បទថា សតតំ បានដល់ គ្រប់កាល ។ បទថា សមិតំ សេចក្តីថា ចិត្តដួងក្រោយដល់ហើយ គឺចូលដល់ហើយ បន្តជាមួយចិត្តដួង មុន យ៉ាងណា ចិត្តដួងមុនក៏បន្តនឹងចិត្តដួងក្រោយយ៉ាងនោះ ។ បទថា អព្វោកិណ្ណំ សេចក្តីថា បន្តគ្នាមិនដាច់រយៈ គឺមិនលាយឡំដោយចិត្តដួងដទៃ ។ បទថា ចេតសា អធិមុច្ចមានោ បានដល់ បង្អោនចិត្តទៅ ។ បទថា បញ្ញាយ បរិយោគាហមានោ បានដល់ តាមចូលទៅដោយវិបស្សនាញាណ ។ បទថា អបុព្វំ អចរិមំ បានដល់ មិនមុនមិនក្រោយ គឺក្នុងខណៈតែមួយ នោះឯង ។ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់សមសីសីបុគ្គលទុកក្នុងព្រះសូត្រនេះ ។ សមសីសីបុគ្គលនោះ មាន ៤ ពួក គឺរោគសមសីសី ១ វេទនាសមសីសី ១ ឥរិយាបថសមសីសី ១ និងជីវិតសមសីសី ១ ។ បណ្តា បុគ្គល ៤ ពួកនោះ បុគ្គលណា ត្រូវរោគណាមួយបៀតបៀនហើយ រោគ ស្ងប់រម្ងាប់ ហើយអាសវៈក៏អស់ទៅក្នុងគ្រាតែមួយនោះឯង បុគ្គលនេះ ឈ្មោះថា រោគសមសីសី ។ ឯបុគ្គលណាសោយវេទនាណាមួយ វេទនានោះស្ងប់រម្ងាប់ ទៅ ហើយអាសវៈក៏អស់ទៅ ក្នុងគ្រាតែមួយនោះឯង បុគ្គលនេះ ឈ្មោះថា វេទនាសមសីសី ។ ចំណែកបុគ្គលណា ដល់ព្រមដោយឥរិយាបថណាមួយ មានការឈរជាដើម ឃើញច្បាស់ ឥរិយាបថក៏អស់ ហើយអាសវៈក៏អស់ ទៅ ក្នុងខណៈតែមួយនោះឯង បុគ្គលនេះ ឈ្មោះថា ឥរិយាបថសមសីសី ។