អដ្ឋកថា ហិរីមាសូត្រ

ក្នុងអប្បមាទសូត្រទី ១ មានអត្ថងាយយល់ហើយ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ វេលាយប់មិញនេះ មានទេវតាមួយអង្គ មានរស្មីដ៏រុងរឿង កាលដែលវេលារាត្រីបឋមយាមកន្លងផុតទៅ ក៏ធ្វើវត្តជេតពនទាំងមូលឲ្យភ្លឺស្វាង ហើយចូលមកគាល់តថាគត លុះចូលមកដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំតថាគត រួចឋិតនៅក្នុងទីសមគួរ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ លុះទេវតានោះ ឋិតនៅក្នុងទីសមគួរហើយ បាននិយាយសេចក្តីនេះ នឹងតថាគតថា បពិត្រ ព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ធម៌ ៧ ប្រការនេះ តែងប្រព្រឹត្តទៅ ដើម្បីមិនសាបសូន្យ ដល់ភិក្ខុ ។ ធម៌ ៧ ប្រការ តើដូចម្តេចខ្លះ ។ គឺសេចក្តីគោរពព្រះសាស្តា ១ គោរពព្រះធម៌ ១ គោរពព្រះសង្ឃ ១ គោរពសិក្ខា ១ គោរពសមាធិ ១ គោរពសេចក្តីខ្មាសបាប ១ គោរពសេចក្តីខ្លាចបាប ១ ។ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ ចម្រើន ធម៌ ៧ ប្រការនេះឯង តែងប្រព្រឹត្តទៅ ដើម្បីមិនសាបសូន្យដល់ភិក្ខុ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទេវតានោះបាននិយាយសេចក្តីនេះចប់ហើយ ថ្លែងសេចក្តី នេះរួចហើយ ក៏ថ្វាយបង្គំតថាគត ធ្វើប្រទក្សិណហើយ ក៏បាត់អំពីទីនោះ ។ ភិក្ខុមានសេចក្តីព្យាយាមជាគ្រឿងដុតកម្តៅកិលេស មានសេចក្តី គោរពព្រះសាស្តាផង គោរពព្រះធម៌ផង គោរពដ៏ក្លៀវក្លាចំពោះ ព្រះសង្ឃផង គោរពសមាធិផង គោរពដ៏ក្លៀវក្លាក្នុងសិក្ខាផង បរិបូណ៌ដោយសេចក្តីខ្មាសបាប និងខ្លាចបាបផង ជាអ្នកប្រកបដោយ សេចក្តីកោតក្រែង សេចក្តីគោរព ( ភិក្ខុនោះ ) មិន គួរនឹងសាបសូន្យ ( ចាកមគ្គ និងផលឡើយ រមែងឋិតនៅ ) ក្នុងទីជិតនៃព្រះនិព្វាន ។