អដ្ឋកថាធម្មញ្ញ្ខសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងធម្មញ្ញូសូត្រទី ៤ ដូចតទៅនេះ បទថា កាលំ ជានាតិ សេចក្តីថា រមែងស្គាល់កាលដែលគួរ ដែលមកដល់ហើយ ។ បទថា អយំ កាលោ ឧទ្ទេសស្ស សេចក្តីថា នេះជាពេលរៀនព្រះពុទ្ធវចនៈ ។ បទថា បរិបុច្ឆាយ សេចក្តីថា ជាពេលសាកសួរដល់វត្ថុដែលជាប្រយោជន៍ និងមិនជាប្រយោជន៍ ហេតុ និងមិនមែនហេតុ ។ បទថា យោគស្ស សេចក្តី ថា ដើម្បីដាក់កិច្ចកម្មក្នុងការប្រកបសេចក្តីព្យាយាម ។ បទថា បដិសល្លានស្ស សេចក្តីថា ដើម្បីពួនសម្ងំ ដើម្បីនៅម្នាក់ឯង ។ បទថា ធម្មានុធម្មប្បដិបន្នោ សេចក្តីថា ជាអ្នកបដិបត្តិបដិបទាដែលជាចំណែកខាងដើម ដែលជាធម៌សមគួរ ដល់លោកុត្តរធម៌ ៩ ។ ពាក្យថា ឯវំ ខោ ភិក្ខវេ ភិក្ខុ បុគ្គលបរោបរញ្ញូ ហោតិ សេចក្តីថា ភិក្ខុរមែងជាអ្នកអាចស្គាល់ភាពក្រៃលែង និងធូរថយ គឺ ការខ្លាំងក្លា និងទន់ខ្សោយនៃបុគ្គលទាំងឡាយ ដោយប្រការដូច្នេះ ។