តបុស្សសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងតបុស្សសូត្រទី ១០ ដូចតទៅនេះ បទថា មល្លកេសុ បានដល់ ក្នុងដែនរបស់ស្តេចមល្លក្សត្រ ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ដឹងថា នឹងមានការសន្ទនាគ្នារវាងតបុស្សគហបតី និងព្រះអានន្ទ ដែល នៅក្នុងទីនេះ តថាគតនឹងសម្តែងធម្មបរិយាយច្រើន មានរឿងនោះជាហេតុ ទើបត្រាស់ព្រះតម្រាស់នេះថា ម្នាលអានន្ទ អ្នកចូរនៅក្នុងទីនេះសិនចុះ ដូច្នេះ ។ បទថា ឧបសង្កមិ សេចក្តីថា បានឮថា តបុស្សគហបតីនោះបរិភោគអាហារ ព្រឹកហើយ គិតថា អញនឹងគាល់ព្រះទសពល ដូច្នេះ ទើបចេញទៅ ឃើញ ព្រះថេរៈអំពីចម្ងាយ ទើបចូលទៅរកព្រះអានន្ទ ។ បទថា បបតោ វិយ ខាយតិ យទិទំ នេក្ខម្មំ សេចក្តីថា នេក្ខម្មៈ ពោល គឺបព្វជ្ជានេះប្រាកដដោយល្អ គឺប្រាកដច្បាស់ដល់ខ្ញុំ ដូចជ្រោះធំ ។ បទថា នេក្ខម្មេ ចិត្តំ បក្ខន្ទតិ សេចក្តីថា ចិត្តរមែងស្ទុះទៅក្នុងបព្វជ្ជា ដោយ ធ្វើឲ្យជាអារម្មណ៍ គឺចិត្តធ្វើបព្វជ្ជានោះឲ្យជាអារម្មណ៍ រមែងជ្រះថ្លា រមែងតាំង មាំក្នុងបព្វជ្ជានោះ រមែងរួចផុតចាកធម៌ដែលជាសត្រូវ ។ បទថា ឯតំ សន្តន្តិ បស្សតោ បានដល់ របស់ភិក្ខុដែលឃើញយ៉ាងនេះថា នេក្ខម្មៈនេះស្ងប់ គឺ ប្រាសចាកសេចក្តីក្រវល់ក្រវាយ និងការក្តៅក្រហាយ ។ បទថា ពហុនា ជនេន វិសភាគោ សេចក្តីថា នេក្ខម្មៈនេះនៃភិក្ខុទាំងឡាយ ជាវិសភាគ គឺមិនដូចគ្នានឹងមហាជន ។ បទថា កថាបភតំ គឺជាហេតុដែលពោលចរចាគ្នា ។ បទថា តស្ស មយ្ហំ អានន្ទ នេក្ខម្មេ ចិត្តំ ន បក្ខន្ទតិ សេចក្តីថា ចិត្តនៃអាត្មាអញសូម្បី ត្រិះរិះយ៉ាងនេះ ក៏មិនទាន់ឈមចុះក្នុងបព្វជ្ជា ។ បទថា ឯកំ សន្តន្តិ បស្សតោ សេចក្តីថា សូម្បីឃើញថានេក្ខម្មៈនេះ ស្ងប់ដោយការត្រិះរិះដោយជុំវិញថា