អដ្ឋកថាតបុស្សសូត្រ

បទថា ឯតំ សន្តន្តិ បស្សតោ បានដល់ របស់ភិក្ខុដែលឃើញយ៉ាងនេះថា នេក្ខម្មៈនេះស្ងប់ គឺ ប្រាសចាកសេចក្តីក្រវល់ក្រវាយ និងការក្តៅក្រហាយ ។ បទថា ពហុនា ជនេន វិសភាគោ សេចក្តីថា នេក្ខម្មៈនេះនៃភិក្ខុទាំងឡាយ ជាវិសភាគ គឺមិនដូចគ្នានឹងមហាជន ។ បទថា កថាបភតំ គឺជាហេតុដែលពោលចរចាគ្នា ។ បទថា តស្ស មយ្ហំ អានន្ទ នេក្ខម្មេ ចិត្តំ ន បក្ខន្ទតិ សេចក្តីថា ចិត្តនៃអាត្មាអញសូម្បី ត្រិះរិះយ៉ាងនេះ ក៏មិនទាន់ឈមចុះក្នុងបព្វជ្ជា ។ បទថា ឯកំ សន្តន្តិ បស្សតោ សេចក្តីថា សូម្បីឃើញថានេក្ខម្មៈនេះ ស្ងប់ដោយការត្រិះរិះដោយជុំវិញថា នេក្ខម្មៈនេះល្អពិត ដូច្នេះ ។ បទថា អនាសេវិតោ បានដល់ មិនសេព គឺ មិនពាល់ត្រូវ មិនធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ ។ បទថា អធិគម្ម បានដល់ ដល់ គឺ សម្រេច ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ ។ បទថា តមាសេវេយ្យំ បានដល់ គប្បីសេព គឺគប្បីជួបនូវអានិសង្សនោះ ។ បទថា យម្មេ បានដល់ របស់អញ ដោយ ហេតុណា ។ បទថា អធិគម្ម ប្រែថា សម្រេចហើយ ។ បទថា ស្វាស្ស មេ ហោតិ អាពាធោ បានដល់ ឈ្មោះថា អាពាធ ព្រោះអត្ថថា បៀតបៀន អាត្មាអញ ។ បទថា អវិតក្កេ ចិត្តំ ន បក្ខន្ទតិ សេចក្តីថា ចិត្តរមែងមិន ស្ទុះទៅក្នុងទុតិយជ្ឈាន ដែលមិនមានវិតក្កៈ និងវិចារៈ ដោយអំណាចអារម្មណ៍ ។ បទថា វិតក្កេសុ បានដល់ វិតក្ក និងវិចារៈ ។ ពាក្យដ៏សេស ក្នុងបទទាំងពួង មានអត្ថងាយយល់ហើយ ។