អដ្ឋកថាបឋមមហាបញ្ញាសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងបឋមមហាបញ្ញាសូត្រទី ៧ ដូចតទៅនេះ បទថា អភិជានាថ បានដល់ ដឹងក្រៃលែង ធ្វើឲ្យប្រចក្ស ។ បទថា អភិញ្ញាយ ប្រែថា ដឹងក្រៃលែង ។ បទថា ឥធ ប្រែថា ក្នុងធម្មទេសនា ឬ អនុសាសនីនេះ ។ បទថា ធម្មទេសនាយ វា ធម្មទេសនំ សេចក្តីថា ពួកតិ រ្ថិយពោលថា ពួកអ្នកប្រាថ្នាធម្មទេសនារបស់យើង និងព្រះធម្មទេសនា របស់ព្រះសមណគោតម ឬព្រះធម្មទេសនារបស់ព្រះសមណគោតម និង ធម្មទេសនារបស់យើង ហើយពោលថា ផ្សេងគ្នា តើផ្សេងគ្នាដូចម្តេច ។ ក្នុងបទទី ២ ក៏ន័យនេះដូចគ្នា ។ ដូច្នោះ ទើបពួកតិរ្ថិយទាំងនោះ តាំងលទ្ធិ របស់ខ្លួនប្រៀបធៀបនឹងព្រះសាស្តាថា មានធុរៈស្មើគ្នាត្រឹមតែពាក្យពោល ដូចតាំងមាសដែលប្រហោង ដូច្នោះ ។ បទថា នេវ អភិនន្ទឹសុ បានដល់ មិនទទួលថា សេចក្តីនោះយ៉ាងនោះ ។ បទថា នប្បដិក្កោសឹសុ បានដល់ មិនបដិសេធថា សេចក្តីនេះមិនដូច្នោះឡើយ ព្រោះហេតុអ្វី បានឮថា ពួកភិក្ខុ ទាំងនោះមិនទទួល ដោយគិតថា ឈ្មោះថា ពួកតិរ្ថិយ ជាពួកខ្វាក់ភ្នែក ទោះ ដឹង ឬមិនដឹងក៏ពោលទៅ ។ បទថា នេវ សម្បាទយិស្សន្តិ បានដល់ នឹង ឆ្លើយមិនបាន ។ បទថា ឧត្តរឹបិ វិឃាតំ បានដល់ នឹងជួបនូវទុក្ខក្រៃលែង ព្រោះឆ្លើយមិនបាន កាលពួកតិរ្ថិយឆ្លើយមិនបាន ក៏កើតទុក្ខ ។ ពាក្យថា តំ ក្នុងបាលីថា យថាតំ ភិក្ខវេ អវិសយស្មឹ នេះ ត្រឹមតែជានិបាត ។ បទថា យថា ជាពាក្យពោលដល់ហេតុ ។ អធិប្បាយថា ពួកតិរ្ថិយត្រូវសួរបញ្ញាក្នុង វត្ថុដែលមិនមែនវិស័យ ព្រោះហេតុណា ។ បទថា ឥតោ វា បន សុត្វា ប្រែថា ឬស្តាប់អំពីសាសនារបស់យើងនេះ ។ ពិតហើយ បុគ្គលនោះស្តាប់ អំពីសាសនានេះ គឺអំពីព្រះតថាគតខ្លះ អំពីសាវ័ករបស់ព្រះតថាគតខ្លះ ។