អដ្ឋកថាឧបាលិសូត្រ

គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងឧបាលិសូត្រទី ៩ ដូចតទៅនេះ បទថា ទុរភិសម្ភវានិ ហិ បានដល់ មានបានដោយលំបាក រកបានដោយលំបាក លោកអធិប្បាយថា បុគ្គលមានសក្តិតូចមិនអាចទាញទុកបាន ។ បទថា អរញ្ញវនបត្ថានិ សេចក្តីថា ព្រៃធំ និងព្រៃក្រាស់ ឈ្មោះថា អរញ្ញ ព្រោះ សម្រេចអង្គនៃភាពជាព្រៃ ។ ឈ្មោះថា វនបត្ថ ព្រោះហួសចន្លោះស្រុក ជាទីដែលពួកមនុស្សមិនចូលទៅជិត ។ បទថា បត្តានិ បានដល់ ឆ្ងាយពន់ ពេក ។ បទថា ទុក្ករំ បវិវេកំ បានដល់ កាយវិវេកដែលធ្វើលំបាក ។ បទថា ទុរភិរមំ បានដល់ មិនមែនត្រេកអរបានងាយ ។ បទថា ឯកត្តេ ប្រែថា ភាពជាបុគ្គលម្នាក់ឯង ។ ទ្រង់សម្តែងអ្វី ទ្រង់សម្តែងថា កាលធ្វើកាយវិវេក បានហើយ ក៏លំបាកដែលនឹងឲ្យចិត្តត្រេកអរក្នុងសេនាសនៈនោះ ។ ពិតហើយ លោកនេះមានរបស់ជាគូៗ គ្នាជាទីត្រេកអរ ។ បទថា ហរន្តិ មញ្ញេ បានដល់ ដូចនាំទៅ ដូចទាញយកទៅ ។ បទថា មនោ បានដល់ ចិត្ត ។ បទថា សមាធឹ អលភមានស្ស បានដល់ បុគ្គលមិនបានឧបចារសមាធិ ឬអប្បនាសមាធិ ។ ទ្រង់សម្តែងអ្វី ទ្រង់សម្តែងថា ព្រៃទាំងឡាយ ដូចធ្វើចិត្តរបស់ ភិក្ខុបែបនេះឲ្យរាយមាយ ដោយសំឡេងស្លឹក ស្មៅ និងម្រឹគជាដើម និងវត្ថុ ដែលគួរខ្លាច មានប្រភេទផ្សេងៗ ។ បទថា សំសីទិស្សតិ បានដល់ លិចចុះ ដោយកាមវិតក្ក ។ បទថា ឧប្បិលវិស្សតិ បានដល់ អណ្តែតឡើងខាងលើ ដោយព្យាបាទវិតក្ក និងវិហិង្សាវិតក្ក ។ បទថា កណ្ណសន្ធោវិកំ បានដល់ លាងស្លឹកត្រចៀកលេង ។ បទថា បិដ្ឋិសន្ធោវិកំ បានដល់ លាងខ្នងលេង ។ ទាំង ២ យ៉ាងនោះ ការចាប់ ប្រមោយ និងស្រោចទឹកត្រង់ត្រចៀកទាំងសងខាង ឈ្មោះថា កណ្ណសន្ធោវិក ស្រោចទឹកត្រង់ខ្នង ឈ្មោះថា បិដ្ឋិសន្ធោវិក ។