អដ្ឋកថាមង្គលសូត្រ

ប្រយោជន៍នៃនិក្ខេបបទ [ ៥-៦ ] ឥឡូវនេះ ដល់លំដាប់ពណ៌នានៃមង្គលសូត្រ ដែលលើកឡើង ជានិក្ខេបបទ បន្តលំដាប់អំពីកុមារប្បញ្ញា ។ ក្នុងទីនេះ ខ្ញុំនឹងពោល ប្រយោជន៍នៃនិក្ខេបបទហើយ ទើបនឹងពណ៌នាអត្ថនៃមង្គលសូត្រនោះ ។ សេចក្តីនេះដូចម្តេច សេចក្តីពិត ព្រះសូត្រនេះ ព្រះមានព្រះភាគ មិនបាន ត្រាស់តាមលំដាប់ តែខ្ញុំពោលដើម្បីសម្តែងថា ការរាប់អានព្រះសាសនា ដោយការដល់សរណៈ នឹងន័យតាមប្រភេទសីល សមាធិ បញ្ញា ទ្រង់ សម្តែងដោយសិក្ខាបទ ទ្វត្តឹសាការ និងកុមារប្បញ្ញានេះ ទាំងអស់នោះក៏ជា មង្គលយ៉ាងក្រៃលែង ព្រោះបុគ្គលត្រូវការមង្គល ចាំបាច់ធ្វើព្យាយាម ក្រៃលែងក្នុងមង្គលនោះៗ ឯង ។ ឯការរាប់អានព្រះសាសនាជាដើមនោះ ជាមង្គលនោះ បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបតាមគន្លងព្រះសូត្រនេះ ។ នេះជាប្រយោជន៍នៃនិក្ខេបបទ ក្នុងមង្គលសូត្រនោះ ។ បឋមមហាសង្គាយនា ដើម្បីពណ៌នាអត្ថនៃមង្គលសូត្រនោះ ដែលលើកជានិក្ខេបបទយ៉ាងនេះ មានមាតិកា ដូច្នេះ ។ ខ្ញុំពោលវិធីយ៉ាងនេះថា ពាក្យនេះបុគ្គលណាពោល ពោលក្នុងកាលណា ពោលព្រោះហេតុអ្វី កាលនឹងពណ៌នាសេចក្តីនៃបាឋៈ មាន ឯវំ ជាដើម ក៏នឹងពោលសមុដ្ឋានដែលកើតមង្គល កំណត់មង្គលនោះហើយ នឹងចង្អុល បង្ហាញនូវមង្គលនៃមង្គលសូត្រនោះ ។ ក្នុងមាតិកានោះ កន្លះគាថាដំបូងថា វុត្តំ យេន យទា យស្មា ជេតំ វត្វា ឥមំ វិធឹ លោកពោលសំដៅដល់ពាក្យ គឺ ឯវម្មេ សុតំ ។ បេ ។ ភគវន្តំ គាថាយ អជ្ឈភាសិ ។ ពិតហើយ ព្រះសូត្រនេះ លោកពោលដោយស្តាប់ បន្តៗ គ្នាមក ។