រឿងប្រគេនបិណ្ឌបាតដល់ព្រះមហាកស្សបត្ថេរ

សព្វទិសដោយក្លិនសីល ដូច្នោះ សប្បុរសដែលបណ្ឌិតគួរពោលបានថា ក្លិន របស់លោកផ្សាយទៅច្រាស់ខ្យល់បាន ព្រោះហេតុនោះ ទើបព្រះដ៏មានព្រះភាគ ត្រាស់ថា បដិវាតមេតិ ។ បទថា វស្សិកី បានដល់ ផ្កាម្លិះ ។ បទថា ឯតេសំ ជាដើម សេចក្តីថា ក្លិនសីលរបស់សប្បុរសដែលមាន សីលនោះឯង ជាក្លិនដ៏កំពូលជាងក្លិននៃគន្ធជាតិ មានចន្ទន៍ក្រហមជាដើមនេះ គឺបើក្លិនដែលដូចមិនមាន បានដល់ មិនមានចំណែកប្រៀបបាន ។ ក្នុងកាលចប់ទេសនា ជនជាច្រើនសម្រេចអរិយផលទាំងឡាយ មាន សោតាបត្តិផលជាដើម ។ ទេសនាមានប្រយោជន៍ ដល់មហាជនហើយ ដូច្នោះឯង ។ រឿង បញ្ញារបស់ព្រះអានន្ទ ចប់ ៥ រឿង ប្រគេនបិណ្ឌបត់ដល់ព្រះមហាកស្សបត្ថេរ លំនាំដើម ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តវេឡុវ័ន ទ្រង់ប្រារព្ធការប្រគេនបិណ្ឌបាត ដល់ព្រះមហាកស្សបត្ថេរ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះថា អប្បមត្តោ អយំ គន្ធោ ជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា ថ្ងៃមួយ ព្រះមហាកស្សបៈចេញអំពីនិរោធសមាបត្តិ ដោយកន្លងទៅ ៧ ថ្ងៃ ចេញទៅហើយដោយគិតថា នឹងត្រាច់បិណ្ឌបាតតាម លំដាប់ច្រកក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ ។ ក្នុងសម័យនោះ ទេពអប្សរប្រមាណ ៥០០ មានជើងដូចជើងព្រាប ជាបាទបរិចារិការបស់សក្កទេវរាជ កើតនូវឧស្សាហ៍ ថា នឹងប្រគេនបិណ្ឌបាតដល់ព្រះថេរៈ ទើបត្រៀមបិណ្ឌបាត ៥០០ សម្រាប់ ហើយកាន់មកឈរក្នុងរវាងផ្លូវពោលថា សូមលោកម្ចាស់ទទួលបិណ្ឌបាតនេះ សូមលោកម្ចាស់ ធ្វើសេចក្តីអនុគ្រោះដល់ពួកខ្ញុំចុះ ។ ព្រះថេរៈពោលថា ចូរពួកនាងទៅចុះ អាត្មានឹងធ្វើសេចក្តីអនុគ្រោះដល់ ពួកអ្នកក្រ ។ ទេពអប្សរពោលថា សូមលោកម្ចាស់កុំឲ្យពួកខ្ញុំវិនាសឡើយ សូមធ្វើសេចក្តីសង្គ្រោះពួកខ្ញុំចុះ ។ ព្រះថេរៈដឹងហើយទើបហាមទៀត ហើយផ្ទាត់ម្រាមដៃប្រាប់ស្រីទេពអប្សរ