រឿងបរិព្វានរបស់ព្រះគោធិកត្ថេរ

សេចក្តីអធិប្បាយ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា អប្បមត្តោ គឺមានប្រមាណតិចតួច ។ ពីរ បទថា យោ ច សីលវតំ សេចក្តីថា ចំណែកក្លិនសីលរបស់អ្នកមានសីល ទាំងឡាយណា ក្លិនសីលនោះមិនមែនជាក្លិនតិចតួច ដូចក្លិនក្រស្នា និងក្លិន ចន្ទន៍ក្រហមឡើយ គឺជាក្លិនដ៏ឧឡារ ផ្សាយទៅក្រៃលែង ដោយហេតុនោះ ឯង ក្លិនសីល ទើបជាក្លិនដ៏ឧត្តម គឺប្រសើរលើសលប់ ផ្សាយទៅក្នុងពួក ទេវតា និងពួកមនុស្ស គឺផ្សាយទៅក្នុងពួកទេវតា និងពួកមនុស្ស បានដល់ ក្រអូបទួទៅនោះឯង ។ ក្នុងកាលចប់ទេសនា ជនជាច្រើនបានសម្រេចអរិយផលទាំងឡាយ មានសោតាបត្តិផលជាដើម ។ ទេសនាមានប្រយោជន៍ ដល់មហាជន ហើយ ដូច្នេះឯង ។ រឿង ប្រគេនបិណ្ឌបត់ដល់ព្រះមហាកស្សបត្ថេរ ចប់ ៥ រឿង ព្រះគោធិកត្ថេរ លំនាំដើម ព្រះសាស្តា កាលទ្រង់ចូលទៅអាស្រ័យក្រុងរាជគ្រឹះ គង់នៅក្នុងវត្ត វេឡុវ័ន ទ្រង់ប្រារព្ធបរិនិព្វានរបស់ព្រះគោធិកត្ថេរ ត្រាស់ធម្មទេសនានេះថា តេសំ សប្បន្នសីលានំ ជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ នៅជិតគុហាកាឡសិលា ក្បែរភ្នំឥសិគិលិ ជាអ្នកមិនប្រមាទ មានសេចក្តីព្យាយាម មានខ្លួនបញ្ជូនទៅ ហើយ ពាល់ត្រូវនូវចេតាវិមុត្តិ ដែលកើតឡើងក្នុងសម័យ គឺកើតម្តងម្កាល វិនាសចាកចេតោវិមុត្តិនោះ ដោយអំណាចអាពាធណាមួយ ដែលរើឡើង ។ លោកញ៉ាំងឈានទី ២ ខ្លះ ទី ៣ ខ្លះឲ្យកើតឡើងដល់ទៅ ៦ ដង ហើយក៏ វិនាស ក្នុងគ្រាទី ៧ ឲ្យកើតឡើងហើយក៏គិតថា អញវិនាសចាកឈានដល់ ទៅ ៦ ដង គតិរបស់បុគ្គលមានឈានសាបសូន្យហើយ មិនពិតប្រាកដ ពេលនេះ អញនឹងនាំស្រស្តាមក ដូច្នេះហើយ ទើបកាន់កាំបិតសម្រាប់កោរ សក់ សិងលើគ្រែតូចដើម្បីអារបំពង់កហើយ ។