រឿងព្រះវនវាសីតិស្សត្ថេរ

លំនាំដើម ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធព្រះតិស្សត្ថេរ ដែលមានប្រក្រតីនៅព្រៃ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះថា អញ្ញា ហិ លាភូបនិសា ជាដើម ។ ទេសនាតាំងឡើងហើយក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ បានឮថា សម្លាញ់របស់វង្គន្តព្រាហ្មណ៍ដែលជាបិតារបស់ព្រះសារីបុត្តត្ថេរ ឈ្មោះមហាសេនព្រាហ្មណ៍ នៅក្នុង ក្រុងរាជគ្រឹះ ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះសារីបុត្តត្រាច់បិណ្ឌបាត បានទៅកាន់ទ្វារផ្ទះ របស់ព្រាហ្មណ៍នោះ ដើម្បីអនុគ្រោះដល់គាត់ តែព្រាហ្មណ៍មានសម្បត្តិអស់ ហើយ ក្លាយជាមនុស្សក្រីក្រ គិតថា កូនរបស់អញនឹងមកដើម្បីត្រាច់បិណ្ឌបាត ត្រង់ទ្វារផ្ទះរបស់អញ តែអញជាមនុស្សក្រីក្រ កូនរបស់អញប្រហែលជា មិនជ្រាបភាពដែលអញជាមនុស្សក្រីក្រ ទេយ្យធម៌ណាមួយ របស់អញ មិនមាន កាលមិនអាចជួបព្រះថេរៈនោះបាន ទើបរត់ពួន ។ សូម្បីក្នុងថ្ងៃដទៃ ព្រះថេរៈបានទៅទៀត ។ ព្រាហ្មណ៍បានរត់ពួនយ៉ាងនោះដូចគ្នា ។ គាត់គិតថា អញបានវត្ថុអ្វីមួយដើម្បីប្រគេនហ្ន៎ ក៏មិនបានវត្ថុណាមួយ ។ ថ្ងៃក្រោយមក គាត់បានថាសពេញដោយបាយាស មួយអន្លើដោយសំពត់សាដកសាច់គ្រោត គ្រាត ក្នុងទីប្រាប់លទ្ធិរបស់ព្រាហ្មណ៍មួយកន្លែង កាន់ទៅដល់ផ្ទះ នឹកដល់ព្រះថេរៈ ថា កាលដែលអញប្រគេនបិណ្ឌបាតនេះដល់ព្រះថេរៈ គួរ ។ ក្នុងខណៈនោះឯង ព្រះថេរៈចូលឈាន ចេញអំពីឈានសមាបត្តិហើយ ឃើញព្រាហ្មណ៍នោះគិតថា ព្រាហ្មណ៍បានទេយ្យធម៌ហើយ ទន្ទឹងនូវកម្មរបស់ អាត្មាអញ ការដែលអាត្មាអញទៅក្នុងទីនោះគួរ ដូច្នេះហើយ ទើបដណ្តប់ សំពត់សង្ឃាដី កាន់បាត្រ បង្ហាញខ្លួនឈរហើយត្រង់ទ្វារផ្ទះរបស់ព្រាហ្មណ៍ នោះឯង ។ ព្រោះឃើញព្រះថេរៈបុណ្ណោះ ចិត្តរបស់ព្រាហ្មណ៍ជ្រះថ្លាហើយ ។