រឿងព្រះឆន្ថត្ថេរ

រឿង ព្រះឆន្នត្ថេរ លំនាំដើម ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធព្រះឆន្នត្ថេរ ត្រាស់ ព្រះធម្មទេសនានេះថា ន ភជេ បបកេ មិត្តេ ជាដើម ។ បានឮមកថា ព្រះឆន្ននោះជេរព្រះអគ្គសាវ័កទាំងពីរថា ខ្ញុំកាលតាមទ្រង់ ចេញមហាភិន្រេស្កមណ៍ ជាមួយអយ្យបុត្រនៃយើងទាំងឡាយ ក្នុងពេល នោះ មិនបានឃើញអ្នកដទៃ សូម្បីត្រឹមតែម្នាក់ តែឥឡូវនេះ លោកទាំងនេះ ត្រាច់មកពោលថា ខ្ញុំឈ្មោះសារីបុត្ត ខ្ញុំឈ្មោះមោគ្គល្លាន ពួកខ្ញុំជាអគ្គសាវ័ក ។ ព្រះសាស្តា ទ្រង់ឮដំណឹងនោះអំពីសំណាក់ភិក្ខុទាំងឡាយហើយ ត្រាស់ឲ្យហៅ ព្រះឆន្នត្ថេរមកទូន្មានហើយ ។ លោកស្ងៀមក្នុងខណៈនោះបុណ្ណោះ ត្រឡប់ ទៅជេរព្រះថេរៈទាំងឡាយយ៉ាងនោះទៀត ។ ព្រះសាស្តា ត្រាស់ឲ្យហៅលោក ដែលកំពុងជេរមកហើយ ត្រាស់ប្រៀនប្រដៅយ៉ាងនោះអស់វារៈ ៣ ដង ហើយទ្រង់ដាស់តឿនថា ម្នាលឆន្ន ឈ្មោះថា អគ្គសាវ័កទាំងពីរ ជា កល្យាណមិត្ត ជាបុរសដ៏ឧត្តមរបស់អ្នក ចូរអ្នកសេពគប់កល្យាណមិត្តបែប នេះ ដូច្នេះហើយ កាលទ្រង់បន្តអនុសន្ធិសម្តែងធម៌ ទើបត្រាស់ព្រះគាថា នេះថា ន ភជេ បបកេ មិត្តេន ភជេ បុរិសាធមេ ភជេថ មិត្តេ កល្យាណេ ភជេថ បុរិសុត្តមេ ។ បុគ្គលមិនគួរគប់មិត្តអាក្រក់ មិនគួរគប់បុរសថោក ទាប គួរគប់តែមិត្តដែលល្អ គួរគប់តែបុរសជាន់ខ្ពស់។ សេចក្តីអធិប្បាយ អត្ថនៃព្រះគាថានោះថា បុគ្គលត្រេកអរក្នុងអកុសលកម្ម មានកាយទុច្ចរិត ជាដើម ឈ្មោះថាបាបមិត្ត បុគ្គលដឹកនាំក្នុងហេតុដែលមិនសមគួរ មានការកាត់ ទី-តជាដើមក្តី មានការស្វែងរកមិនសមគួរ ២១ យ៉ាងក្តី ឈ្មោះថា បុរស ថោកទាប ។ ម្យ៉ាងទៀត ជនពីរពួកនោះ ឈ្មោះថាជាបាបមិត្តផង ជាបុរស ថោកទាបផង បុគ្គលមិនគួរគប់ មិនគួរអង្គុយជិតបុគ្គលទាំង