រឿងព្រះវេឡដ្ឋសីសត្ថេរ

ពួកភិក្ខុដែលដឹងតិះដៀល ហើយ ទូលសេចក្តីនោះដល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ព្រះសាស្តាសូម្បីទ្រង់បញ្ញត្តិ សិក្ខាបទដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ដើម្បីប្រយោជន៍វៀរការសន្សំតទៅ ព្រោះហេតុ នោះហើយ កាលទ្រង់ប្រកាសការមិនមានទោសរបស់ព្រះថេរៈ ព្រោះការ ទុកដាក់អាហារនោះ ព្រោះព្រះថេរៈអាស្រ័យការប្រាថ្នាតិច ធ្វើក្នុងកាលដែល ទ្រង់មិនទាន់បញ្ញត្តសិក្ខាបទ កាលទ្រង់បន្តអនុសន្ធិសម្តែងធម៌ បានត្រាស់ ព្រះគាថានេះថា យេសំ សន្និច្ចយោ នត្ថិ យេ បរិញ្ញាតភោជនា សុញ្ញតោ អនិមិត្តោ ច វិមោក្ខោ យេស គោចរោ អាកាសេវ សកុន្តានំ គតិ តេសំ ទុរន្នយា ។ ពួកជនណា មិនមានសេចក្តីសន្សំ ពួកជនណា កំណត់ដឹង ភោជនហើយ ជនណា មានសុញ្ញតវិមោក្ខ អនិមិត្តវិមោក្ខ និងអប្បណិហិតវិមោក្ខ ជាគោចរ គតិ គឺដំណើររបស់ពួក ជននោះៗ គេកម្រដឹងបាន ដូចដំណើរនៃពួកសត្វស្លាប ព្ធដ៏អាកាសដូច្នោះ ។ សេចក្តីអធិប្បាយ បណ្តាបទទាំងនោះ ក្នុងបទថា សន្និច្ចយោ សន្សំមាន ២ យ៉ាង គឺ សន្សំកម្ម ១ សន្សំបច្ច័យ ១ ក្នុងការសន្សំ ២ យ៉ានោះ កម្មដែលជាកុសល និងអកុសល ឈ្មោះថា សន្សំកម្ម ។ បច្ច័យ ៤ ឈ្មោះថា សន្សំបច្ច័យ ក្នុងការសន្សំ ២ យ៉ាងនោះ សន្សំបច្ច័យ រមែងមិនមានដល់ភិក្ខុដែលនៅក្នុង វិហារ ទុកដាក់ទឹកស្ករអំពៅមួយដុំ សប្បិត្រឹមតែចំណែកទី ៤ និងអង្ករត្រឹម មួយនាឡិ រមែងមិនមានដល់ភិក្ខុដែលទុកដាក់ច្រើនជាងនោះ សន្សំ ២ យ៉ាង នេះរបស់ជនពួកណា មិនមាន ។ បទថា បរិញ្ញាតភោជនា គឺកំណត់ដឹងភោជនដោយបរិញ្ញា ៣ ការដឹង ភោជនមានបបរជាដើម ដោយភាពជាបបរជាដើម ឈ្មោះថា ញាតប្បរិញ្ញា កំណត់ដឹងដោយការដឹងហើយ ។