រឿងព្រះសារីបុត្តត្ថេរ

លំនាំដើម ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធព្រះសារីបុត្តត្ថេរ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះថា បឋវីសមោ ជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា សម័យមួយ ព្រះសារីបុត្តចេញវស្សាហើយ ប្រាថ្នា នឹងចៀសទៅកាន់ទីចារិក ទើបទូលលាព្រះដ៏មានព្រះភាគ ថ្វាយបង្គំហើយ ចេញទៅ មួយអន្លើដោយបរិវាររបស់ខ្លួន ។ ភិក្ខុទាំងឡាយដទៃ តាមជូនព្រះថេរៈ ហើយ ។ ព្រះថេរៈប្រាស្រ័យនឹងភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលប្រាកដដោយ អំណាចឈ្មោះ និងគោត្រ តាមឈ្មោះ និងគោត្រហើយ ទើបប្រាប់ឲ្យត្រ ឡប់ ។ ភិក្ខុដែលមិនប្រាកដ ដោយអំណាចឈ្មោះ និងគោត្ររូបណាមួយ គិតថា ឱហ្ន៎ ព្រះថេរៈ គួរសរសើរប្រាស្រ័យនឹងយើងខ្លះ ដោយអំណាច ឈ្មោះ និងគោត្រ ហើយគប្បីឲ្យត្រឡប់ ព្រះថេរៈមិនទាន់កំណត់ដល់លោក ក្នុងរវាងនៃភិក្ខុសង្ឃជាច្រើន ភិក្ខុនោះអាឃាតក្នុងព្រះថេរៈថា ព្រះថេរៈមិន សរសើរអញដូចភិក្ខុដទៃទាំងឡាយ ។ រមូរសង្ឃាដីរបស់ព្រះថេរៈ ត្រូវសរីរៈ របស់ភិក្ខុនោះហើយ ដោយហេតុនោះ ភិក្ខុនោះក៏ត្រូវអាឃាតហើយដូចគ្នា ។ ភិក្ខុនោះដឹងថា ឥឡូវនេះ ព្រះថេរៈនឹងកន្លងឧបចារវិហារ ទើបចូលទៅគាល់ ព្រះសាស្តា ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ព្រះសារីបុត្តប្រហារខ្ញុំព្រះអង្គ ដូច ទម្លាយគុម្ពត្រចៀក មិនញ៉ាំងខ្ញុំព្រះអង្គឲ្យអត់ទោស ចៀសទៅកាន់ទីចារិក ដោយសម្គាល់ថា ជាអគ្គសាវ័ករបស់ព្រះអង្គ ។ ព្រះសាស្តា ត្រាស់ឲ្យហៅ ព្រះថេរៈមកហើយ ។ ក្នុងខណៈនោះ ព្រះមហាមោគ្គល្លាន និងព្រះអានន្ទគិតហើយថា ព្រះសាស្តា ទ្រង់មិនជ្រាបភាពដែលភិក្ខុនេះ ដែលបងប្រុសរបស់ពួកយើងមិនប្រហារ ហើយក៏មិនមែន តែទ្រង់បំណងឲ្យលោកបន្លឺសីហនាទ អញនឹងឲ្យបរិស័ទប្រជុំគ្នា ព្រះថេរៈទាំងពីរមានកូនសោនៅក្នុងដៃ បើកទ្វារបរិវេណហើ