រឿងព្រះតិស្សត្ថេរអ្ថកក្រុងកោសមី

រឿង ព្រះតិស្សត្ថេរអ្នកក្រុងកោសម្ពី លំនាំដើម ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធសាមណេររបស់ ព្រះតិស្សត្ថេរ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះថា សន្តំ តស្ស មនំ ហោតិ ជាដើម ។ បានឮមកថា កុលបុត្រអ្នកក្រុងកោសម្ពីម្នាក់ បួសក្នុងព្រះសាសនា បាន ឧបសម្បទាហើយ ប្រាកដឈ្មោះថា កោសម្ពិវាសីតិស្សត្ថេរ ។ កាលព្រះថេរៈ នោះចាំវស្សានៅក្នុងក្រុងកោសម្ពី ឧបដ្ឋាកនាំត្រៃចីវរ សប្បិ ទឹកអំពៅមកដាក់ ក្បែរបាទា កាលនោះ ព្រះថេរៈពោលនឹងឧបដ្ឋាកនោះថា ឧបាសក នុ៎ះអ្វី ឧបដ្ឋាកពោលថា ខ្ញុំនិមន្តលោកម្ចាស់ឲ្យនៅចាំវស្សាមិនមែនឬ ពួកភិក្ខុដែល នៅចាំវស្សាក្នុងវិហាររបស់ពួកខ្ញុំ រមែងបានលាភនោះ សូមលោកម្ចាស់ ទទួលចុះ ព្រះថេរៈពោលថា ណ្ហើយចុះ ឧបាសក សេចក្តីត្រូវការដោយ វត្ថុនេះរបស់អាត្មា មិនមាន ឧបដ្ឋាកពោលថា បពិត្រលោកម្ចាស់ តើព្រោះ ហេតុអ្វី ព្រះថេរៈពោលថា សាមណេរជាកប្បិយការិកក្នុងសម្នាក់របស់អាត្មា ក៏មិនមាន ឧបដ្ឋាកពោលថា បពិត្រលោកម្ចាស់ បើកប្បិយការិកមិនមាន កូនរបស់ខ្ញុំ នឹងជាសាមណេរក្នុងសម្នាក់របស់លោកម្ចាស់ ព្រះថេរៈទទួល ហើយ ឧបាសកនាំកូនរបស់ខ្លួន មានអាយុ ៧ ឆ្នាំ ទៅកាន់សម្នាក់របស់ ព្រះថេរៈហើយ បានប្រគេនថា សូមលោកម្ចាស់ឲ្យក្មេងនេះបួសចុះ ។ គ្រា នោះ ព្រះថេរៈលាបសក់របស់ក្មេងនោះឲ្យសើម ហើយកោរ ឲ្យតចបញ្ចកកម្មដ្ឋាន ឲ្យបួសហើយ ។ ក្នុងវេលាកោរសក់ស្រេចនោះឯង កុមារនោះ ក៏ សម្រេចអរហត្ត មួយអន្លើដោយបដិសម្ភិទា ។ ព្រះថេរៈ កាលឲ្យកុមារនោះ បួសហើយ នៅក្នុងទីនោះអស់កន្លះខែហើយ គិតថា នឹងគាល់ព្រះសាស្តា ទើបឲ្យសាមណេរវេចខ្ចប់ភណ្ឌៈ ធ្វើដំណើរទៅកាន់វិហារមួយកន្លែង ក្នុងរវាង ផ្លូវ ។ សាមណេរកាន់យកសេនាសនៈ