រឿងសុខសាមណេរ

គ្រានោះ អ្នករក្សាឃ្លាំងរបស់ សេដ្ឋីនោះ បានបើកទ្វារបន្ទប់សម្រាប់ដាក់ទ្រព្យ ជញ្ជូនចេញមកហើយ ចង្អុល បង្ហាញថា បពិត្រលោកសេដ្ឋី ទ្រព្យរបស់បិតាលោកមានប្រមាណប៉ុណ្ណេះ ទ្រព្យ បុព្វបុរស មានជីតាជាដើមមានចំនួនបុណ្ណេះ ។ សេដ្ឋីនោះសម្លឹងមើលគំនរ ទ្រព្យហើយពោលថា ហេតុអ្វីបុព្វបុរសទាំងនោះមិនបានកាន់យកទ្រព្យទាំងនេះ ទៅផង អ្នករក្សាឃ្លាំងឆ្លើយថា បពិត្រលោកម្ចាស់ ឈ្មោះថា បុគ្គលដែល កាន់យកទ្រព្យទៅផង មិនមានដោយពិត សត្វទាំងឡាយ នាំយកតែកុសល អកុសល ដែលខ្លួនបានធ្វើបុណ្ណោះទៅ ។ សេដ្ឋីនោះគិតថា បុព្វបុរសទាំងនោះ នាំគ្នាសន្សំទ្រព្យហើយ ក៏លះបង់ ចោលទៅ ព្រោះភាពដែលខ្លួនជាមនុស្សល្ងង់ ។ ចំណែកអញ នឹងកាន់យក ទ្រព្យនោះទៅផង កាលគន្ធសេដ្ឋីគិតយ៉ាងនោះ មិនបានគិតថា អញនឹងឲ្យទាន ឬនឹងធ្វើការបូជា តែគិតថា អញនឹងបរិភោគទ្រព្យនេះឲ្យអស់ ហើយសឹមទៅ សេដ្ឋីនោះបានចំណាយទ្រព្យមួយសែន ធ្វើទីសម្រាប់ងូតទឹកសម្រេចដោយ កែវផលិក ចំណាយទ្រព្យមួយសែនឲ្យធ្វើក្តារសម្រាប់ងូតទឹក ដែលវិចិត្រ ដោយកែវផលិកដូចគ្នា ចំណាយទ្រព្យមួយសែនឲ្យធ្វើបល្ល័ង្កសម្រាប់អង្គុយ ចំណាយទ្រព្យមួយសែនឲ្យធ្វើថាសសម្រាប់ដាក់ភោជន ចំណាយទ្រព្យមួយ សែនឲ្យធ្វើមណ្ឌបក្នុងទីបរិភោគ ចំណាយទ្រព្យមួយសែន ឲ្យធ្វើគ្រែសម្រាប់ ដាក់ថាសភោជន ឲ្យសាងសីហបញ្ជរក្នុងផ្ទះដោយទ្រព្យមួយសែនដូចគ្នា បាន ចំណាយទ្រព្យមួយពាន់ ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់អាហារព្រឹករបស់ខ្លួន ចំណាយ ទ្រព្យមួយពាន់ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់អាហារល្ងាច តែក្នុងថ្ងៃពេញបូណ៌មី បានចំណាយទ្រព្យមួយសែន ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ភោជន ក្នុងថ្ងៃបរិភោគ