រឿងព្រះអត្តទត្ថត្ថេរ

លំនាំដើម ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធព្រះអត្តទត្ថត្ថេរ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះថា អត្តទត្ថំ បរត្ថេន ជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា កាលព្រះសាស្តាត្រាស់ក្នុងកាលដែលទៀបបរិនិព្វាន ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ដោយកាលកន្លងទៅ ៤ ខែបន្ទាប់អំពីថ្ងៃនេះ តថាគត នឹងបរិនិព្វាន ភិក្ខុប្រមាណ ៧០០ រូបដែលនៅជាបុថុជ្ជន កើតនូវសេចក្តីសង្វេគ មិនលះសម្នាក់ព្រះសាស្តាឡើយ ប្រឹក្សាគ្នាថា អាវុសោ ពួកយើងធ្វើអ្វីហ្ន៎ ។ ចំណែកព្រះអត្តទត្ថត្ថេរគិតថា បានឮថា ព្រះសាស្តានឹងបរិនិព្វានដោយ កាលកន្លងទៅ ៤ ខែ ឯពួកយើងជាអ្នកមានរាគៈមិនទាន់ទៅប្រាស កាលព្រះសាស្តា គង់ព្រះជន្មនៅ ព្យាយាមដើម្បីប្រយោជន៍ដល់អរហត្ត ព្រះថេរៈនោះមិន ទៅសម្នាក់របស់ភិក្ខុទាំងឡាយ ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងឡាយពោលនឹងលោក ថា អាវុសោ ហេតុអ្វី ទើបមិនមកកាន់សម្នាក់របស់ខ្ញុំ លោកមិនប្រឹក្សារឿង អ្វីមួយ ដូច្នេះហើយ នាំទៅកាន់សម្នាក់ព្រះសាស្តា ក្រាបទូលថា បពិត្រ ព្រះអង្គ ភិក្ខុរូបនេះ រមែងធ្វើវត្ថុឈ្មោះនេះ ។ ព្រះអត្តទត្ថត្ថេរនោះ សូម្បីព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ហេតុអ្វី ទើបអ្នកធ្វើ យ៉ាងនោះ ទើបក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ បានឮថា ទ្រង់នឹងបរិនិព្វាន ដោយកាលកន្លងទៅ ៤ ខែ ខ្ញុំព្រះអង្គព្យាយាមដើម្បីសម្រេចអរហត្តក្នុងកាល ទ្រង់គង់ព្រះជន្មនៅនេះឯង ។ ព្រះសាស្តា ប្រទានសាធុការដល់ព្រះថេរៈនោះហើយ ត្រាស់ថា ម្នាល ភិក្ខុទាំងឡាយ បុគ្គលណាមានសេចក្តីស្នេហាក្នុងតថាគត បុគ្គលនោះ គួរជា បុគ្គលដូចអត្តទត្ថភិក្ខុនេះ ព្រោះថា ជនទាំងឡាយបូជាដោយវត្ថុផ្សេងៗ មាន គ្រឿងក្រអូបជាដើម រមែងមិនឈ្មោះថាបូជាតថាគត ឯបុគ្គលបូជាដោយការ បដិបត្តិធម៌សមគួ