អដ្ឋកថា អសទិសទានវត្ថុ ទី ១០

សេចក្តីពិស្តារថា សម័យមួយ ព្រះសាស្តាយាងចារិកទៅហើយ មាន ភិក្ខុប្រមាណ ៥០០ ជាបរិវារ ទ្រង់ចូលទៅក្នុងវត្តជេតពន ។ ព្រះរាជាយាងទៅ វិហារទូលនិមន្តព្រះសាស្តា ថ្ងៃស្អែកឡើងទ្រង់ត្រៀមអាគន្តុកទានហើយ ត្រាស់ ហៅអ្នកនគរថា ចូរអ្នកមើលទានរបស់យើង អ្នកនគរមកឃើញទានរបស់ព្រះរាជា ហើយ ក្នុងថ្ងៃស្អែកឡើងទូលនិមន្តព្រះសាស្តាត្រៀមទានហើយ បញ្ជូន ដំណឹងទៅក្រាបទូលដល់ព្រះរាជាថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេព សូមទ្រង់ទតទាន របស់ពួកខ្ញុំព្រះអង្គ ព្រះរាជាយាងទៅទតទានរបស់អ្នកនគរទាំងនោះហើយ ទ្រង់ព្រះតម្រិះថា ទានដែលក្រៃលែងជាងទានរបស់យើង ដែលជនទាំងនេះ ធ្វើហើយ យើងនឹងធ្វើទានទៀត ទើបឲ្យត្រៀមទានហើយ ក្នុងថ្ងៃស្អែក ។ អ្នកនគរឃើញទាននោះហើយ ក្នុងថ្ងៃស្អែកឡើង ទើបត្រៀមទានហើយ ដោយប្រការដូច្នេះ ។ ដោយប្រការយ៉ាងនេះ ព្រះរាជាមិនអាចឲ្យអ្នកនគរ ចាញ់បានឡើយ អ្នកនគរក៏មិនអាចឲ្យព្រះរាជាចាញ់បាន ។ តមក ក្នុងវារៈទី ៦ អ្នកនគរបន្ថែមរយដង ពាន់ដង ត្រៀមទានដោយប្រការ ដែលបុគ្គល ណាមិនអាចនិយាយបានថា វត្ថុឈ្មោះនេះ មិនមានក្នុងទានរបស់អ្នកនគរ ទាំងនេះ ព្រះរាជាទតទាននោះហើយ ទ្រង់ព្រះតម្រិះថា បើយើងមិនអាចធ្វើ ទានឲ្យក្រៃលែងជាងទានរបស់អ្នកនគរទាំងនោះសោត ប្រយោជន៍អ្វីរបស់ អញដោយជីវិតនេះ ដូច្នេះហើយ បានផ្ទំត្រិះរិះដល់ឧបាយ ។ លំដាប់នោះ ព្រះនាងមល្លិកាទេវីចូលគាល់ព្រះរាជាហើយ ទូលសួរថា បពិត្រមហារាជ ព្រោះហេតុអ្វី ទើបទ្រង់ផ្ទំយាងនេះ ព្រះរាជាត្រាស់ថា ទេវី ឥឡូវនេះ នាងមិនទាន់ជ្រាបឬ ព្រះទេវីទូលថា ខ្ញុំម្ចាស់មិនជ្រាបទេព្រះអង្គ ។ ព្រះរាជាត្រាស់ប្រាប់សេចក្តីនោះដល់ព្រះនាងហើយ ។