អដ្ឋកថា មារវត្ថុទី ២

ក្មេងស្រីទាំងនោះ ក្នុងថ្ងៃនក្ខត្តឫក្សមួយ ទៅកាន់ស្ទឹងងូតហើយ ប្រដាប់តាក់តែង ហើយ បែរមុខទៅកាន់ស្រុក ។ ព្រះសាស្តាយាងចូលទៅកាន់ស្រុកនោះ ត្រាច់ទៅដើម្បីបិណ្ឌបាត ។ មារចូលសណ្ឋិតក្នុងសរីរៈរបស់អ្នកស្រុកទាំងអស់ បានធ្វើឲ្យព្រះសាស្តាមិនបានសូម្បីត្រឹមតែបាយមួយវែក ឈរត្រង់ទ្វារស្រុក ទូលព្រះ សាស្តាដែលយាងចេញមកដោយបាត្រទទេថា បពិត្រសមណៈ លោកបានបាយខ្លះទេ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលមារមានចិត្តបាប អ្នកបាន ធ្វើឲ្យតថាគតមិនបានភិក្ខាឬ មារពោលថា បពិត្រព្រះអង្គ បើដូច្នោះ សូម ទ្រង់យាងចូលទៅម្តងទៀតចុះ ។ បានឮថា មារគិតយ៉ាងនេះថា បើសមណៈយាងចូលទៅទៀត អញនឹង ចូលសណ្ឋិតក្នុងសរីរៈជនទាំងពួង ហើយទះដៃសើចចំអក ខាងមុខសមណៈ នេះ ។ ខណៈនោះ ទារិកាទាំងនោះមកដល់ទ្វារស្រុក ឃើញព្រះសាស្តាហើយ ថ្វាយបង្គំ ឈរក្នុងចំណែកម្ខាង ចំណែកមារទូលព្រះសាស្តាថា បពិត្រព្រះអង្គ ទ្រង់មិនបានដុំបាយ ជាបុគ្គលដែលសេចក្តីទុក្ខកើតអំពីការស្រេកឃ្លាន គ្រប សង្កត់ខ្លះដែរឬ ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា មារមានចិត្តបាប ក្នុងថ្ងៃនេះ សូម្បីតថាគតមិន បាន អ្វីមួយ ក៏នឹងញ៉ាំងកាលឲ្យកន្លងទៅដោយសុខដែលកើតអំពីបីតិបុណ្ណោះ ដូច ព្រហ្មលោកជាន់អាភស្សរៈ ហើយត្រាស់ព្រះគាថានេះថា សុសុខំ វត ជីវាម យេសន្នោ នត្ថិ កិច្ចនំ បីតិភក្ខា ភវិស្សាម ទេវា អាភស្សរា យថា ។ យើងមិនមានកង្វល់ តែងរស់នៅជាសុខពិត ( ព្រោះ ) យើងមានបីតិ ជាអាហារ ដូចពួកទេវតាជាន់អាភស្សរៈ ។ សេចក្តីអធិប្បាយ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា យេសន្នោ សេចក្តីថា បណ្តាកិលេសជាត គ្រឿងកង្វល់ មានរាគៈជាដើម កិលេសជាត គ្រឿងកង្វល់ណាមួយ ដោយ អត្ថថា គ្រឿងជាប់ជំពាក់ មិនមានដល់តថាគតពួកណា ។