អដ្ឋកថា តិស្សត្ថេរវត្ថុទី ៧

ភិក្ខុទាំងឡាយ ជាពួកៗ ប្រឹក្សាគ្នាថា ពួកយើងនឹងធ្វើដូចម្តេចហ្ន៎ កាលនោះ ភិក្ខុមួយរូប ឈ្មោះតិស្សៈ គិតថា បានឮថា ព្រះសាស្តានឹងបរិនិព្វានដោយកន្លងទៅ ៤ ខ្បែ១ ឯអាត្មាអញ ជាអ្នកមានរាគៈមិនទាន់ប្រាសទៅ កាលព្រះសាស្តាមាន ព្រះជន្មនៅនោះឯង អញគួរកាន់យកអរហត្ត ហើយទើបនៅម្នាក់ឯងបុណ្ណោះ ក្នុងឥរិយាបថ ៤ ។ ការទៅកាន់សម្នាក់របស់ភិក្ខុទាំងឡាយ ឬមិនបានសន្ទនា ប្រាស្រ័យជាមួយបុគ្គលណាមួយទេ ។ កាលនោះ ភិក្ខុទាំងឡាយពោលថា អាវុសោតិស្សៈ ហេតុអ្វី ទើបលោកធ្វើយ៉ាងនេះ ។ លោកមិនស្តាប់ពាក្យ របស់ភិក្ខុទាំងនោះ ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបទូលការប្រព្រឹត្តទៅនោះ ដល់ព្រះសាស្តា ដោយទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ តិស្សៈមិនស្រឡាញ់ក្នុងព្រះតថាគត ព្រះសាស្តាត្រាស់ឲ្យហៅលោកមកហើយ សួរថា តិស្សៈ ហេតុអ្វី ទើបអ្នកធ្វើ ។ យ៉ាងនេះ កាលលោកក្រាបទូលបំណងរបស់ខ្លួនហើយ ប្រទានសាធុការថា សាធុ តិស្សៈ ហើយត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុគ្គលមានសេចក្តី ស្រឡាញ់ក្នុងតថាគត ចូរជាបុគ្គលដូចតិស្សៈចុះ សូម្បីបុគ្គលធ្វើការបូជា ដោយគ្រឿងក្រអូប និងកម្រងផ្កាជាដើម មិនឈ្មោះថា បូជាតថាគតឡើយ តែបុគ្គលដែលបដិបត្តិធម៌សមគួរដល់ធម៌នោះឯង ឈ្មោះថា បូជាតថាគត ហើយត្រាស់ព្រះគាថានេះថា បវិវេករសំ បិត្វា រសំ ឧបសមស្ស ច និទ្ទរោ ហោតិ និប្បាបេ ធម្មបីតិរសំ បិវំ ។ ភិក្ខុផឹករសវិវេកផង រសព្រះនិព្វានជាទីរម្ងាប់កិលេសផង ផឹករសបីតិដែលកើតអំពីធម៌ផង ទើបជាអ្នកមិនមាន សេចក្តីក្រវល់ក្រវាយ មិនមានសេចក្តីសៅហ្មងឡើយ ។ សេចក្តីអធិប្បាយ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា បវិវេករសំ សេចក្តីថា នូវរសដែលកើត ហើយអំពីវិវេក អធិប្បាយថា នូវសេចក្តីសុខដែលកើតអំពីការនៅម្នាក់ឯង ។