អដ្ឋកថា អដ្ឋកថា (តយោជនបព្វជិតវត្ថុទី ១

រឿង បព្វជិត ៣ រូប លំនាំដើម ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធបព្វជិត ៣ រូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះថា អយោគេ យុញ្ជមត្តានំ ជាដើម ។ បានឮថា មាតាបិតាក្នុងត្រកូលក្នុងក្រុងសាវត្ថី មានបុត្រតូចម្នាក់បុណ្ណោះ ជាទីស្រឡាញ់ជាទីគាប់ចិត្ត ។ ថ្ងៃមួយ បុត្រតូចនោះស្តាប់ធម្មកថារបស់ពួកភិក្ខុ ដែលនិមន្តមកក្នុងផ្ទះធ្វើអនុមោទនាចង់បួស ទើបសូមបួសនឹងមាតាបិតា ។ ពុកម្តាយមិនអនុញ្ញាត កាលនោះ កុលបុត្រនោះមានការគិតថា កាលពុក ម្តាយមិនឃើញនោះឯង អញនឹងចេញទៅខាងក្រៅ ហើយបួស តមក បិតា របស់កុមារនោះ កាលចេញទៅខាងក្រៅ បានប្រាប់នឹងមាតាថា គប្បីរក្សា បុត្រតូចនោះ ។ មាតាកាលចេញទៅខាងក្រៅ ក៏ប្រគល់ឲ្យបិតាដូចគ្នា ។ សម័យក្រោយមក កាលបិតារបស់កុមារនោះទៅខាងក្រៅ មាតាតាំងចិត្ត ថានឹងរក្សាបុត្រ ផ្អែកទ្វារម្ខាង ម្ខាងទៀតយកជើងទាំងពីរខាំង ហើយ អង្គុយចុះត្រង់ផែនដីខារអំបោះ ។ កុមារគិតថា អញនឹងបញ្ឆោតមាតានេះហើយគេចទៅ ដូច្នេះហើយ ពោល ថា បពិត្រអ្នកមែ ចៀសផ្លូវខ្ញុំបន្តិច ខ្ញុំនឹងបន្ទោបង់ឧច្ចារៈ កាលមាតានោះដក ជើងហើយក៏ចេញទៅ លួចរត់ទៅកាន់វិហារដោយរហ័ស ចូលទៅរកភិក្ខុ ទាំងឡាយអង្វរថា បពិត្រលោកម្ចាស់ សូមលោកម្ចាស់បំបួសខ្ញុំចុះ ហើយ បួសក្នុងសម្នាក់របស់ភិក្ខុនោះឯង ។ លំដាប់នោះ ពុករបស់កុលបុត្រនោះត្រឡប់មកហើយសួរម្តាយថា កូន របស់យើងទៅណា មាតាឆ្លើយថា អើ អ្នក អម្បាញ់មិញ នៅទីនេះឯង បិតា នោះ ក៏រកមើលដើម្បីដឹងថា កូនរបស់អញនៅទីណាហ្ន៎ មិនឃើញហើយ គិត ថា កូនរបស់អញទៅវិហារ ទើបទៅកាន់វិហារហើយ ឃើញបុត្របួសហើយ ទ្រហោយំ ពោលថា នែបា ហេតុអ្វី ទើបធ្វើឲ្យពួកយើងវិនាស ដូច្នេះហើយ គិតថា បើកូនរបស់យើងបួសហើយ ឥឡូ