អដ្ឋកថា អញ្ញតរភិក្ខុវត្ថុទី ២

ភិក្ខុនោះគិតថា អញនឹងមិនបានដើមឈើបែបនេះក្នុងទីដទៃ ទើបមិន អើពើនឹងពាក្យរបស់ទេវតានោះ ។ ទេវតានោះគិតថា ភិក្ខុនេះ ឃើញទារក នេះហើយ គង់នឹងវៀរពិត ទើបដាក់បុត្រត្រង់មែកឈើ ។ ចំណែកភិក្ខុនោះ មិនអាចញ៉ាំងពូថៅ ដែលខ្លួនងាឡើងហើយបាន ទើបកាប់ដៃទារកនោះដាច់ ហើយ ទេវតាកើតសេចក្តីក្រោធដ៏មានកម្លាំង លើកដៃទាំងពីរឡើង ដោយចេតនា ថា នឹងទះភិក្ខុនោះឲ្យស្លាប់ តែគិតទាន់យ៉ាងនេះថា ភិក្ខុនេះជាអ្នកមានសីល បើអញសម្លាប់ភិក្ខុនេះនឹងទៅកាន់នរក សូម្បីទេពធីតាដ៏សេស បានជួបភិក្ខុ កាប់ដើមឈើរបស់ខ្លួន នឹងយកតម្រាប់តាមខ្លះថា ទេវតាអង្គនោះ សម្លាប់ ភិក្ខុ អញក៏ធ្វើយ៉ាងនោះដូចគ្នា ហើយនឹងសម្លាប់ភិក្ខុទាំងឡាយបង់ ភិក្ខុនេះ មានម្ចាស់ អញនឹងត្រូវប្រាប់ដល់ម្ចាស់នោះឯង បញ្ឈប់ដៃទាំងពីរហើយ ទ្រហោយំ ទៅកាន់សម្នាក់របស់ព្រះសាស្តា ថ្វាយបង្គំហើយ ឈរក្នុងទី សមគួរ នាចំណែកម្ខាង ។ លំដាប់នោះ ព្រះសាស្តាត្រាស់នឹងនាងថា ម្នាលទេពធីតា តើនាងមាន រឿងអ្វី ទេពធីតានោះពោលថា បពិត្រព្រះអង្គ សាវ័ករបស់ព្រះអង្គធ្វើកម្មឈ្មោះ នេះ ខ្ញុំម្ចាស់ប្រាថ្នានឹងសម្លាប់ តែគិតទាន់ ទើបមិនសម្លាប់ ហើយប្រញាប់ មកទីនេះឯង ដូច្នេះហើយ ក្រាបទូលរឿងនោះដោយពិស្តារ ។ ព្រះសាស្តា ទ្រង់ស្តាប់រឿងនោះហើយត្រាស់ថា ម្នាលទេពធីតា ត្រឹមត្រូវ ហើយ នាងសង្កត់សេចក្តីក្រោធដែលកើតឡើងយ៉ាងនោះ ដូចហាមរថ កំពុងវិលទៅបាន ឈ្មោះថាធ្វើល្អហើយ ដូច្នេះហើយ ទើបត្រាស់ព្រះគាថានេះថា យោ វេ ឧប្បតិតំ កោធំ រថំ ភន្តំវ ធារយេ តមហំ សារថឹ ព្រូមិ រស្មីគ្គាហោ ឥតរោ ជនោ ។