អដ្ឋកថា អញ្ញតរព្រាហ្មណវត្ថុទី ២

ទីនោះមានស្មៅដុះ ឡើងហើយ ។ ក្រោយមក ភិក្ខុមួយរូបដណ្តប់ចីវរ ជាយចីវរក៏អូសលើស្មៅ សើមដោយតំណក់ទឹកសន្សើមហើយ ។ ព្រាហ្មណ៍ឃើញហេតុនោះហើយគិត ថា អញគួរធ្វើទីនេះឲ្យប្រាសចាកស្មៅ ក្នុងថ្ងៃស្អែកឡើង ក៏យកចបទៅចាំង ទីនោះ ធ្វើឲ្យដូចជាមណ្ឌលលាន ។ ស្អែកឡើង កាលភិក្ខុទៅកាន់ទីនោះដណ្តប់ចីវរ ព្រាហ្មណ៍ឃើញជាយ ចីវររបស់ភិក្ខុមួយរូបអូសលើផែនដី ប្រឡាក់ដោយធូលី ទើបគិតថា អញ រោយខ្សាច់ក្នុងទីនេះគួរ ហើយជញ្ជូនខ្សាច់រោយ ។ ខាងក្រោយមកទៀត ក្នុងពេលមុនភត្តមានកម្តៅខ្លាំង ។ ក្នុងកាលនោះ ព្រាហ្មណ៍ឃើញញើសហូរចេញអំពីកាយរបស់ពួកភិក្ខុ ដែលកំពុងឃ្លុំចីវរ ទើប គិតថា អញសាងមណ្ឌបក្នុងទីនេះគួរ ទើបសាងមណ្ឌបហើយ ។ ស្អែកឡើង មានភ្លៀងធ្លាក់អំពីព្រលឹម ក្នុងកាលនោះព្រាហ្មណ៍សម្លឹង មើលភិក្ខុ ឃើញពួកភិក្ខុមានចីវរសើមគិតថា អញធ្វើសាលាក្នុងទីនេះគួរ ទើប សាងសាលា ហើយគិតថា អញនឹងធ្វើការឆ្លងសាលា ទើបនិមន្តភិក្ខុសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជាប្រធាន ឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយគង់ខាងក្នុងផង ខាងក្រៅផង ថ្វាយ ទាន ក្នុងពេលស្រេចភត្តកិច្ច ទទួលបាត្រព្រះសាស្តា ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ ការអនុមោទនា ហើយក្រាបទូលរឿងទាំងអស់នោះ តាំងអំពីដើមដល់ចប់ថា បពិត្រព្រះអង្គ ខ្ញុំព្រះអង្គឈរមើលក្នុងទីនេះ ក្នុងកាលដែលពួកភិក្ខុឃ្លុំចីវរ ឃើញហេតុការណ៍យ៉ាងនេះៗ ទើបសាងវត្ថុនេះៗ ឡើង ។ ព្រះសាស្តា ស្តាប់ពាក្យរបស់បុរសនោះហើយត្រាស់ថា ម្នាលព្រាហ្មណ៍ ធម្មតាបណ្ឌិតទាំងឡាយ ធ្វើកុសលបន្តិចម្តងៗ គ្រប់ៗ ខណៈ រមែងនាំមន្ទិល គឺអកុសលរបស់ខ្លួនចេញដោយលំដាប់នោះឯង ដូច្នេះហើយ ទើបត្រាស់ព្រះ គាថានេះថា អនុបុព្វេន មេធាវី ថោកំ ថោកំ ខណេ ខណេ កម្មារោ រជតស្សេវ និទ្ធមេ មលមត្តន