អដ្ឋកថា បញ្ចឧបាសកវត្ថុទី ៩

បានឮថា ឧបាសកទាំងនោះប្រាថ្នានឹងស្តាប់ធម៌ ទៅកាន់វិហារថ្វាយបង្គំ ព្រះសាស្តាហើយ អង្គុយក្នុងចំណែកម្ខាង ។ កាលត្រិះរិះថា បុគ្គលនេះជាក្សត្រ បុគ្គលនេះជាព្រាហ្មណ៍ បុគ្គលនេះជាអ្នកស្តុកស្តម្ភ បុគ្គលនេះជាអ្នក ក្រីក្រ តថាគតសម្តែងធម៌ឲ្យក្រៃលែងដល់បុគ្គលនេះ នឹងមិនសម្តែងឲ្យ ក្រៃលែងដល់បុគ្គលនេះ រមែងមិនកើតឡើងដល់ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយឡើយ ។ ព្រះសាស្តា កាលទ្រង់សម្តែងធម៌ប្រារព្ធបុគ្គលណាម្នាក់ រមែងធ្វើនូវការ គោរពធម៌ជាធំ ហើយទើបសម្តែង ប្រៀបដូចទេវតាមានឫទ្ធិ បណ្តាលឲ្យទឹកក្នុង អាកាសហូរចុះមក ដូច្នោះ បណ្តាឧបាសកទាំងនោះ ដែលអង្គុយហើយ ក្នុង សម្នាក់របស់ព្រះសាស្តា ដែលទ្រង់សម្តែងយ៉ាងនោះ ឧបាសកម្នាក់អង្គុយ ដេកលក់ហើយ ឧបាសកម្នាក់អង្គុយគូសផែនដីដោយម្រាមដៃ ឧបាសកម្នាក់ អង្គុយអង្រួនដើមឈើ ឧបាសកម្នាក់អង្គុយងើយមើលអាកាស តែឧបាសក ម្នាក់ ស្តាប់ធម៌ដោយគោរព ។ ព្រះអានន្ទ ថ្វាយនូវការបក់ផ្លិតព្រះសាស្តា សម្លឹងមើលអាការរបស់ ឧបាសកទាំងនោះ ក្រាបទូលព្រះសាស្តាថា បពិត្រព្រះអង្គ ទ្រង់បន្លឺដូចមហា មេឃ ទ្រង់សម្តែងធម៌ដល់ឧបាសកទាំងនេះ តែឧបាសកទាំងនេះ កាលទ្រង់ សម្តែងធម៌ អង្គុយធ្វើកម្មនេះឯង ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ អ្នកមិន ស្គាល់ឧបាសកទាំងនោះទេឬ ព្រះអានន្ទពោលថា បពិត្រព្រះអង្គ ខ្ញុំព្រះអង្គ មិនស្គាល់ទេ ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា បណ្តាឧបាសកទាំងនោះ ឧបាសកដែលអង្គុយដេកលក់ ហើយនោះ កើតក្នុងកំណើតពស់អស់ ៥០០ ជាតិ ដាក់ក្បាលលើរង្វេល ទាំងឡាយដេកលក់ហើយ ។ សូម្បីឥឡូវនេះ ការឆ្អែតក្នុងការដេកលក់របស់ ឧបាសកនោះមិនមាន ។ សំឡេងរបស់តថាគតមិនចូលទៅកាន់ត្រចៀករបស់ ឧបាសកនោះឡើយ ។ ព្រះអានន្ទទូលថា បពិត