អដ្ឋកថា ពន្ធនាគារវត្ថុទី ៤

ព្រះរាជាត្រាស់ឲ្យចងចោរទាំងនោះ ដោយគ្រឿងចង គឺឃ្នាង គ្រឿងចង គឺ ខ្សែ គ្រឿងចង គឺច្រវាក់ជើងទាំងឡាយ ។ ពួកភិក្ខុអ្នកជនបទមានប្រមាណ ៣០ រូប ប្រាថ្នានឹងគាល់ព្រះសាស្តា មកថ្វាយបង្គំហើយ ក្នុងថ្ងៃស្អែកឡើង ត្រាច់ទៅក្នុងក្រុងសាវត្ថីដើម្បីបិណ្ឌបាត ទៅដល់គុក ឃើញចោរទាំងនោះ ត្រឡប់អំពីបិណ្ឌបាតហើយ ចូលទៅគាល់ព្រះតថាគតក្នុងពេលល្ងាច ក្រាប ទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គ ថ្ងៃនេះ ពួកខ្ញុំព្រះអង្គត្រាច់បិណ្ឌបាត ឃើញចោរ ជាច្រើនក្នុងគុក ត្រូវចងដោយចំណង មានឃ្នាងជាដើម សោយទុក្ខច្រើន ។ ពួកចោរមិនអាចកាត់ចំណងទាំងនោះគេចទៅបាន បពិត្រព្រះអង្គ ឈ្មោះថា ចំណងប្រភេទដទៃ ដែលមាំទាំជាងចំណងទាំងនោះ មានឬហ្ន៎ ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចំណងនោះមិនឈ្មោះថាជា ចំណងឡើយ ឯគ្រឿងចង គឺកិលេស ពោល គឺតណ្ហា ក្នុងសវិញ្ញាណកទ្រព្យ និងអវិញ្ញាណកទ្រព្យទាំងឡាយ មានទ្រព្យ គឺស្រូវ កូន ប្រពន្ធជាដើម ជាគ្រឿងចងដែលមាំទាំជាងគ្រឿងចង គឺឃ្នាងជាដើមទាំងនោះមួយរយដង មួយ ពាន់ដង មួយសែនដង តែបុរាណបណ្ឌិតទាំងឡាយ កាត់គ្រឿងចងនោះ ដែលធំៗ កាត់បានដោយលំបាក ដោយប្រការដូច្នេះហើយ ចូលកាន់ព្រៃ ហិមពាន្ត បួស ដូច្នេះហើយ ទ្រង់នាំអតីតនិទានមកត្រាស់ថា ក្នុងអតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិក្នុងក្រុងពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតហើយ ក្នុងត្រកូលគហបតីក្រីក្រមួយ កាលព្រះពោធិសត្វ ចម្រើនវ័យហើយ បិតាបានធ្វើកាលកិរិយាហើយ ព្រះពោធិសត្វធ្វើការស៊ីឈ្នួល ចិញ្ចឹមមាតា ។