អដ្ឋកថា អបុត្តកសេដ្ឋិវត្ថុទី ១១

រឿងទាំងពួង គប្បីជ្រាបតាមន័យដែលមកក្នុងព្រះសូត្រនោះឯង ។ កាលព្រះរាជាក្រាបទូលយ៉ាងនេះថា បានឮថា សេដ្ឋីនោះ កាលគេនាំ ភោជន មានរសប្រសើរផ្សេងៗ ចូលទៅដោយថាសមាស ក៏ពោលថា ពួក មនុស្សរមែងបរិភោគភោជនបែបនេះដែរឬ ពួកអ្នកធ្វើការចំអកឲ្យខ្ញុំក្នុងផ្ទះ នេះឬ កាលជនទាំងនោះចូលទៅតាំងភោជន ក៏ឲ្យនូវការប្រហារដល់មនុស្ស ទាំងនោះដោយដុំដី និងអង្កត់ឧសជាដើម ឲ្យគេចទៅហើយ បរិភោគបាយចុង អង្ករ មានទឹកជ្រក់ជាគម្រប់ពីរ ដោយពោលថា នេះទើបជាភោជនរបស់ពួក មនុស្ស ។ កាលគេរេបោចំសំពត់ យាន និងឆត្រដែលគួរពេញចិត្តឲ្យ ក៏ ប្រហារមនុស្សទាំងនោះ ដោយដុំដី និងអង្កត់ឧសជាដើម ឲ្យគេចទៅហើយ ទ្រទ្រង់នូវសំពត់សម្បកធ្នៃ មានឆត្រស្លឹកឈើដែលទ្រទ្រង់ រមែងទៅដោយ រទេះចាស់ៗ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ដល់បុព្វកម្មរបស់អបុត្តកសេដ្ឋីនោះ មហាបពិត្រ រឿងធ្លាប់មានមកហើយ គហបតីសេដ្ឋីនោះ ទទួលព្រះ បច្ចេកពុទ្ធព្រះនាមតគរសិខីដោយបិណ្ឌបាត ពោលថា ចូរអ្នកទាំងឡាយឲ្យ បិណ្ឌបាតដល់សមណៈ ដូច្នេះហើយ ក៏ក្រោកចាកអាសនៈចៀសចេញទៅ បាន ឮថា កាលសេដ្ឋីនោះមិនមានសទ្ធា ជាអ្នកល្ងង់ខ្លៅ ពោលយ៉ាងនោះហើយចៀស ចេញទៅ ភរិយារបស់គាត់មានសទ្ធាជ្រះថ្លា គិតថា យូរហើយហ្ន៎ ទើបអញ បានឮពាក្យថា ចូរឲ្យអំពីមាត់របស់សេដ្ឋីនេះ មនោរថរបស់អញពេញក្នុងថ្ងៃ នេះ អញនឹងថ្វាយបិណ្ឌបាត ហើយទទួលបាត្ររបស់ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ឲ្យពេញ ដោយភោជនដ៏ប្រណីត ហើយប្រគេន ។ ចំណែកសេដ្ឋីនោះ ត្រឡប់មក ឃើញព្រះបច្ចេកពុទ្ធអង្គនោះ ទើបសួរថា សមណៈបានអ្វីហើយឬ ហើយ ចាប់បាត្រ ឃើញបិណ្ឌបាតដ៏ប្រណីតក៏មានសេចក្តីក្តៅក្រហាយ ទើបគិតយ៉ាង នេះថា ពួកទាសៈ ឬពួកកម្មករគប្បីបរិភោគបិណ្ឌបាតនេះល្អជាង ព្រោះថា ជន ទាំងនោះ