ព្រាហ្មណវគ្គទី ២៦

រឿង ព្រាហ្មណ៍មានសេចក្តីជ្រះថ្លាច្រើន លំនាំដើម ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធព្រាហ្មណ៍ មាន សេចក្តីជ្រះថ្លាច្រើន ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះថា ឆិន្ទ សោតំ បរក្កម្ម ជាដើម ។ បានឮថា ព្រាហ្មណ៍នោះ ស្តាប់ព្រះធម្មទេសនារបស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ហើយ មានចិត្តជ្រះថ្លា ផ្តើមតាំងនិច្ចភត្តដើម្បីភិក្ខុមានប្រមាណ ១៦ រូប ក្នុង ផ្ទះរបស់ខ្លួន ទទួលបាត្រក្នុងពេលភិក្ខុទាំងឡាយមកហើយ ពោលថា សូម ព្រះអរហន្តទាំងឡាយនិមន្តមក សូមព្រះអរហន្តទាំងឡាយនិមន្តគង់ ។ កាល ពោលពាក្យណាមួយ ក៏ពោលពាក្យប្រកបចំពោះដោយវាទៈថា ព្រះអរហន្ត បុណ្ណោះ បណ្តាភិក្ខុទាំងនោះ ភិក្ខុជាបុថុជ្ជនគិតថា ព្រាហ្មណ៍នេះសម្គាល់ក្នុង ពួកយើងថាជាព្រះអរហន្ត ភិក្ខុដែលជាព្រះខីណាស្រពគិតថា ព្រាហ្មណ៍ដឹងភាព ដែលពួកយើងជាព្រះខីណាស្រព ភិក្ខុទាំងឡាយនោះ ប្រព្រឹត្តរង្កៀសយ៉ាងនេះ ទើបមិនទៅកាន់ផ្ទះរបស់ព្រាហ្មណ៍នោះ គាត់ទោមនស្សគិតថា ហេតុអ្វីហ្ន៎ ទើប លោកម្ចាស់មិននិមន្តមក ទៅកាន់វិហារថ្វាយបង្គំព្រះសាស្តា ក្រាបទូលសេចក្តី នោះ ព្រះសាស្តាត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយមកហើយ ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ ទាំងឡាយ សេចក្តីនោះដូចម្តេច កាលភិក្ខុទាំងនោះក្រាបទូលសេចក្តីនោះហើយ ទើបត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពួកអ្នកត្រេកអរនឹងវាទៈថាជាព្រះអរហន្ត ឬ ពួកភិក្ខុក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ខ្ញុំព្រះអង្គមិនត្រេកអរទេ ព្រះសាស្តា ត្រាស់ថា បើដូច្នោះ ពាក្យនោះ គ្រាន់តែជាពាក្យពោលដោយការជ្រះថ្លារបស់ មនុស្សទាំងឡាយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវអាបត្តិព្រោះការពោល ដោយសេចក្តីជ្រះថ្លាឡើយ ម្យ៉ាងទៀត សេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងព្រះអរហន្តទាំង