អដ្ឋកថា ទេវហិតព្រាហ្មណវត្ថុទី ៤០

ព្រះថេរៈទៅប្រាប់ភាពដែលព្រះសាស្តាទ្រង់ អាពាធ ហើយសូមទឹកក្តៅ ។ ព្រាហ្មណ៍ស្តាប់ពាក្យនោះហើយ ជាអ្នកមានចិត្តត្រេកអរគិតថា ការដែល ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់បញ្ជូនព្រះឧបវានត្ថេរមកកាន់សម្នាក់របស់អញ ដើម្បី ទឹកក្តៅ ជាលាភរបស់អញហ្ន៎ ទើបឲ្យបុរសកាន់យកអម្រែកទឹកក្តៅ និង កញ្ចប់ស្ករអំពៅ ប្រគេនដល់ព្រះឧបវានត្ថេរ ។ ព្រះថេរៈ ឲ្យជនកាន់យកទឹកក្តៅជាដើមនោះទៅកាន់វិហារ ក្រាបទូលព្រះ សាស្តាឲ្យទ្រង់ស្រង់ដោយទឹកក្តៅហើយ រំលាយស្ករអំពៅដោយទឹក ក្តៅ ថ្វាយដល់ព្រះសាស្តា ។ ក្នុងខណៈនោះឯង អាពាធរបស់ព្រះសាស្តា ក៏ស្ងប់រម្ងាប់ ។ ព្រាហ្មណ៍គិតថា ទេយ្យធម៌របស់អញ ឲ្យដល់អ្នកណាហ្ន៎ ទើបមានផលច្រើន អញនឹងទូលសួរព្រះសាស្តា ព្រាហ្មណ៍នោះ ទៅកាន់ សម្នាក់ព្រះដ៏មានព្រះភាគហើយ កាលនឹងទូលសួរសេចក្តីនោះ ទើបពោល គាថាថា បុគ្គលគួរឲ្យទេយ្យធម៌ដល់បុគ្គលណា ទេយ្យវត្ថុដែលបុគ្គល ឲ្យដល់បុគ្គលណា ទើបមានផលច្រើន ទក្ខិណារបស់បុគ្គល ដែលបូជាដូចម្តេច នឹងសម្រេចបានដូចម្តេច ។ លំដាប់នោះ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ទេយ្យវត្ថុដែលបុគ្គលឲ្យហើយដល់ ព្រាហ្មណ៍បែបនេះរមែងមានផលច្រើន ដូច្នេះហើយ កាលទ្រង់ប្រកាសបុគ្គល ដែលជាព្រាហ្មណ៍ ដល់ព្រាហ្មណ៍នោះ ទើបត្រាស់ព្រះគាថានេះថា បុព្វេនិវាសំ យោ វេទិ សគ្គាបយញ្ច បស្សតិ អថោ ជាតិក្ខយំ បត្តោ អភិញ្ញា វោសិតោ មុនិ សព្វវោសិតវោសានំ តមហំ ព្រូមិ ព្រាហ្មណំ ។ បុគ្គលណា ដឹងច្បាស់នូវខន្ធបញ្ចកៈ ដែលខ្លួនធ្លាប់នៅ អាស្រ័យក្នុងកាលមុនផង ឃើញច្បាស់ស្ថានសួគ៌ និងអបាយភូមិផង មួយទៀត បានសម្រេចធម៌ជាគ្រឿងអស់ជាតិ ជាអ្នក ប្រាជ ស្រេចកិច្ចហើយ ព្រោះអភិញ្ញា តថាគតហៅបុគ្គល ដែលជាអ្នកប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម