អដ្ឋកថាសង្គាមជិសូត្រ

សង្គាមជិសូត្រទី ៨ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា សង្គាមជិ បានដល់ មានឈ្មោះយ៉ាងនេះ ។ ពិត ហើយ លោកមានអាយុអង្គនោះ ជាកូនរបស់សេដ្ឋី មានសម្បត្តិច្រើនម្នាក់ ក្នុងក្រុងសាវត្ថី វេលាចម្រើនវ័យ មាតា បិតា ឲ្យមានគ្រួសារដោយសមគួរ ។ ប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិឲ្យ ឲ្យនៅគ្រប់គ្រងផ្ទះ ថ្ងៃមួយ គាត់ឃើញឧបាសកក្នុង ក្រុងសាវត្ថី កំពុងថ្វាយទាន សមាទានសីលអំពីព្រលឹម ស្លៀកសំពត់ស កាន់គ្រឿងក្រអូប និងផ្កាជាដើម ឆ្ពោះមុខទៅកាន់វត្តជេតពន ដើម្បីស្តាប់ធម៌ ក្នុងពេលល្ងាច ទើបសួរថា អ្នកទាំងឡាយទៅណា ។ កាលជនទាំងនោះ ឆ្លើយថា ទៅសម្នាក់ព្រះសាស្តាក្នុងវត្តជេតពន ដើម្បីស្តាប់ធម៌ ទើបពោល ថា បើដូច្នោះ ខ្ញុំក៏នឹងទៅ ទើបទៅជាមួយជនទាំងនោះ ។ សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ប្រថាប់គង់លើបវរពុទ្ធាសនៈ ដែលគេរៀបចំក្នុងមណ្ឌប សម្រាប់ស្តាប់ព្រះសទ្ធម្ម សម្តែងធម៌ក្នុងកណ្តាលបរិស័ទ ៤ ដូចកេសរសីហៈបន្លឺសីហនាទក្នុងគុហាមាស ។ សម័យនោះឯង ឧបាសកទាំងនោះ ថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ រួចអង្គុយនាចំណែកម្ខាង ។ ឯសង្គាមជិកុលបុត្រ អង្គុយស្តាប់ធម៌ចុងបរិស័ទនោះ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់អនុបុព្វីកថា ប្រកាស សច្ចៈ ៤ ក្នុងពេលចប់សច្ចៈ សត្វច្រើនពាន់បានត្រាស់ដឹងធម៌ ។ ឯសង្គាមជិកុលបុត្រ ក៏សម្រេចសោតាបត្តិផល កាលបរិស័ទចេញទៅហើយ ចូល ទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ ថ្វាយបង្គំហើយ ទូលសូមបព្វជ្ជាថា បពិត្រព្រះមាន ព្រះភាគ សូមទ្រង់ឲ្យខ្ញុំព្រះអង្គបួសចុះ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់សួរថា មាតា បិតាអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកបព្វជ្ជាហើយឬ ។ បុរសនោះក្រាបទូលថា មិន ទាន់អនុញ្ញាតទេ ព្រះអង្គ ។ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ម្នាលសង្គាមជិ ព្រះតថាគត ទាំងឡាយ មិនបំបួសកុលបុត្រ