អដ្ឋកថាបិលិន្ទវច្ឆសូត្រ

បិលិន្ទវច្ឆសូត្រទី ៦ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា បិលិន្ទវច្ឆោ សេចក្តីថា បិលិន្ទ ជាឈ្មោះរបស់ ព្រះថេរៈ ជនទាំងឡាយស្គាល់ព្រះថេរៈបានដោយគោត្រថា វច្ឆៈ ។ បទថា វសលវាទេន សមុទាចរតិ សេចក្តីថា ព្រះថេរៈរមែងពោល រមែងហៅភិក្ខុ ទាំងឡាយ ដោយវាទៈថា អ្នកថោកទាប ដោយន័យជាដើមថា មកចុះអ្នក ថោកទាប ទៅចុះអ្នកថោកទាប ។ បទថា សម្ពហុលា ភិក្ខូ ប្រែថា ភិក្ខុ ជាច្រើន ។ ភិក្ខុទាំងនោះឃើញព្រះថេរៈហៅដូច្នោះ កាលមិនដឹងថា ព្រះថេរៈ ជាព្រះអរហន្ត ពោលយ៉ាងនោះ ព្រោះមិនទាន់លះវាសនាបាន ទើបគិតថា ព្រះថេរៈនេះ ប្រហែលជាប្រទូស្ត ទើបហៅយ៉ាងនេះ មានបំណងនឹងពោល អួត ទើបក្រាបទូលដល់ព្រះមានព្រះភាគ ដើម្បីឲ្យចេញចាកភាពជាបុគ្គល ប្រទូស្តនោះ ។ ដោយហេតុនោះ ទើបលោកពោលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ព្រះបិលិន្ទវច្ឆៈដ៏មានអាយុ ហៅរកពួកភិក្ខុដោយពាក្យអសុរោះ ។ ចំណែកកេចិអាចារ្យពោលថា ភិក្ខុទាំងឡាយចាំព្រះថេរៈនេះបានថា ជា ព្រះអរហន្ត គិតថា ព្រះថេរៈនេះហៅភិក្ខុទាំងឡាយយ៉ាងនេះ ដោយពាក្យ គ្រោតគ្រាត ឧត្តរិមនុស្សធម៌ក្នុងព្រះថេរៈនេះ ប្រហែលជាមិនមានទេដឹង ដូច្នេះ មិនដឹងការហៅយ៉ាងនោះរបស់លោក ដោយអំណាចវាសនា និងមិនជឿថា លោកជាព្រះអរិយៈ ទើបសម្គាល់ក្នុងការសំឡឹងទោស បានក្រាបទូលរឿងនោះ ដល់ព្រះមានព្រះភាគ ។ ព្រះមានព្រះភាគ បំណងនឹងប្រកាសថា ព្រះថេរៈ មិនមានការប្រទូស្ត ទើបត្រាស់ឲ្យភិក្ខុមួយរូបហៅលោកមក ហើយត្រាស់ដល់ លោកចំពោះមុខថា ភិក្ខុនេះហៅយ៉ាងនោះ ព្រោះធ្លាប់មកក្នុងកាលមុន មិន មានបំណងក្នុងការពោលពាក្យគ្រោតគ្រាតឡើយ ដោយហេតុនោះ ទើបលោក ពោលថា លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅភិក្ខុមួយរូបមកដូច្នេះ ជាដើម ។