លោកសូត្រ

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ទើបនឹងត្រាស់ដឹងជាដំបូង ទ្រង់គង់នៅទៀបគល់ពោធិព្រឹក្ស ប្របឆ្នេរស្ទឹង នេរញ្ជរា ក្នុងឧរុវេលាប្រទេស ។ សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ គង់ដោយព្រះភ្នែនតែមួយ សោយវិមុត្តិសុខអស់ ៧ ថ្ងៃ ។ លុះកន្លង ៧ ថ្ងៃនោះទៅហើយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ចេញចាកសមាធិនោះ ហើយ ប្រមើលមើលសត្វលោក ដោយពុទ្ធចក្ខុ ។ កាលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ ប្រមើលមើលដោយពុទ្ធចក្ខុ ទ្រង់បានឃើញពួកសត្វដែលកំពុងក្តៅអន្ទះសា ដោយគ្រឿងក្តៅជាអនេកផង កំពុងឆេះរោលរាល ដោយគ្រឿងឆេះរោលរាល ជាអនេកផង ដែលកើតអំពីរាគៈខ្លះ កើតអំពីទោសៈខ្លះ កើតអំពីមោហៈខ្លះ ។ លុះព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់សេចក្តីនុ៎ះហើយ ទើបទ្រង់បន្លឺឧទាន នេះ ក្នុងវេលានោះថា សត្វលោកនេះ មានសេចក្តីក្តៅអន្ទះសា ត្រូវផស្សៈគ្របសង្កត់ ហើយ រមែងពោលនូវខន្ធបញ្ចកៈ ដែលមានរោគថាជាខ្លួន ព្រោះថា សម្គាល់ឃើញដោយអាការណា ខន្ធបញ្ចកៈនោះ រមែងប្រែ ក្លាយទៅចាកអាការនោះ សត្វលោកជាប់ជំពាក់ក្នុងភព ត្រូវភព គ្របសង្កត់ មានការប្រែក្លាយជាធម្មតា តែងត្រេកត្រអាលនឹង ភព ។ សត្វត្រេកអរនឹងរបស់ណា របស់នោះ ជាភ័យ ខ្លាច ចំពោះរបស់ណា របស់នោះ ជាទុក្ខ មានតែបុគ្គលប្រព្រឹត្តមគ្គ- ព្រហ្មចរិយនេះ ទើបលះបង់ភពបាន ។ ពួកសមណៈ ឬព្រាហ្មណ៍ ណាមួយ ពោលនូវការរួចចាកភពដោយភព ( សស្សតទិដ្ឋិ ) ពួកសមណៈ ឬព្រាហ្មណ៍ទាំងអស់នោះ តថាគតពោលថា មិន ផុតស្រឡះចាកភពឡើយ ។ មួយទៀត ពួកសមណៈ ឬព្រាហ្មណ៍ ណាមួយ ពោលនូវការរលាស់ចាកភពដោយវិភព ( ឧច្ឆេទទិដ្ឋិ ) ពួកសមណៈ ឬព្រាហ្មណ៍ទាំងអស់នោះ តថាគតពោលថា មិន រលាស់ចេញចាកភពបានឡើយ ។