អដ្ឋកថារាជសូត្រ

រាជសូត្រទី ១ នៃមហាវគ្គទី ៥ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា មល្លិកាយ តេវិយា សទ្ធឹ សេចក្តីថា ជាមួយព្រះមហេសី របស់ព្រះអង្គព្រះនាមមល្លិកា ។ បទថា ឧបរិបសាទវរគតោ បាន ដល់ ជាន់ខាងលើប្រាសាទដ៏ប្រសើរ ។ បទថា កោចញ្ញោ អត្តនា បិយតរោ សេចក្តីថា បុគ្គលដទៃណាម្នាក់ ដែលនាងគប្បីស្រឡាញ់ក្រៃលែងជាងខ្លួន មានឬ ។ ព្រោះហេតុអ្វី ទើបព្រះរាជាត្រាស់សួរ ។ ព្រោះព្រះនាងមល្លិកានេះ ជា កូនស្រីនាយមាលាការក្រីក្រក្នុងក្រុងសាវត្ថី ថ្ងៃមួយ ទិញនំមកអំពីផ្សារ ទៅកាន់ សួនផ្កា គិតថា នឹងបរិភោគ ទើបដើរទៅជួបព្រះមានព្រះភាគ ចោមរោម ដោយភិក្ខុកំពុងចូលទៅបិណ្ឌបាត និមន្តប្រញ្ចាសផ្លូវមក មានចិត្តជ្រះថ្លា បាន ថ្វាយនំនោះដល់ព្រះមានព្រះភាគ ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់សម្តែងអាការគង់ប្រថាប់ បែបនោះ ។ ព្រះអានន្ទត្ថេរបានក្រាលចីវរថ្វាយ ព្រះមានព្រះភាគគង់ប្រថាប់ ក្នុងទីនោះ ទ្រង់សោយនំនោះហើយ ខ្ពុរព្រះឱស្ឋ ទ្រង់ធ្វើការញញឹមឲ្យប្រាកដ ព្រះថេរៈទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន វិបាកនៃការថ្វាយទានរបស់ស្រី នេះដូចម្តេច ។ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា អានន្ទ ថ្ងៃនេះ នាងបានឲ្យភោជន ដល់តថាគតមុនគេ ថ្ងៃនេះឯង នាងនឹងបានជាអគ្គមហេសីជាទីស្រឡាញ់ ជា ទីប្រោសប្រាណនៃព្រះបាទកោសល ។ ក្នុងថ្ងៃនោះឯង ព្រះរាជាច្បាំងជាមួយ ក្មួយក្នុងកាសិគាម ចាញ់សង្រ្គាម គេចចូលមកកាន់ក្រុង ទន្ទឹងរង់ចាំពួកពល មក ទើបយាងចូលទៅកាន់សួនផ្កានោះ ។ នាងមល្លិកានោះ ឃើញព្រះរាជា យាងមក ទើបប្រណិប័តន៍ព្រះរាជាៗ ទ្រង់ពេញព្រះហបឫទ័យក្នុងប្រណិប័តន៍ របស់នាង ហើយបញ្ជាឲ្យហៅបិតាមក ទ្រង់ប្រទានឥស្សរិយយសដ៏ច្រើន ហើយឲ្យនាំនាងចូលមកខាងក្នុងព្រះរាជវាំង ទ្រង់ស្ថាបនាក្នុងត