សោណសូត្រ

ហេតុនោះ ភ្លៀង គឺអាបត្តិ ភ្លៀង គឺកិលេស ដែលភិក្ខុនោះបើកផ្ងារហើយ រមែងមិនលិចស្រោចទៀត ព្រោះសេចក្តីនោះយ៉ាងនោះ ដូច្នោះ លោកទាំងឡាយគប្បីបើក គឺប្រកាសអាបត្តិដែលបិទ គឺដែលបិទបាំង ។ បទថា ឯវន្តំ នាតិវស្សតិ សេចក្តីថា កាលបើដូច្នោះ ភ្លៀង គឺកិលេស រមែងមិនទម្លាយ អត្តភាព ហើយលិចស្រោច គឺមិនសើមបុគ្គលដែលត្រូវអាបត្តិនោះ ។ អធិប្បាយថា បុគ្គលនោះមិនត្រូវកិលេសលិចស្រោចយ៉ាងនោះ ជាអ្នកមាន សីលបរិសុទ្ធ មានចិត្តមាំ ផ្តើមតាំងវិបស្សនា ពិចារណា រមែងសម្រេចដល់ ព្រះនិព្វានដោយលំដាប់ ។ ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងវត្តជេតពន របស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ទៀបក្រុងសាវត្ថី ។ សម័យនោះឯង ព្រះមហាកច្ចានៈដ៏មានអាយុ គង់នៅលើភ្នំឈ្មោះបវត្តៈ ទៀបក្រុងឈ្មោះកុរុរឃរៈ ក្នុងអវន្តិជនបទ ។ សម័យនោះ ឧបាសកឈ្មោះ សោណកុដិកណ្ណៈ ជាឧបដ្ឋាករបស់ព្រះមហាកច្ចានៈដ៏មានអាយុ ។ វេលា នោះ ឧបាសកឈ្មោះសោណកុដិកណ្ណៈនៅក្នុងទីស្ងាត់ ពួនសម្ងំ កើតសេចក្តី ត្រិះរិះក្នុងចិត្តយ៉ាងនេះថា លោកម្ចាស់មហាកច្ចានៈ សម្តែងធម៌ដោយអាការណា បុគ្គលដែលនៅគ្រប់គ្រងផ្ទះ មិនងាយនឹងប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយធម៌នោះឲ្យ បរិបូណ៌ បរិសុទ្ធពេញលេញ ដូចជាស័ង្ខដែលដុសខាត់ហើយ ( ដោយ អាការនោះ ) បានឡើយ បើដូច្នោះ មានតែអញ កោរសក់ និងពុកមាត់ ហើយ ស្លៀកដណ្តប់សំពត់កាសាយៈ ចេញចាកផ្ទះ ចូលទៅកាន់ផ្នួស ។ គ្រានោះ ឧបាសកឈ្មោះសោណកុដិកណ្ណៈ ចូលទៅរកព្រះមហាកច្ចានៈ ដ៏មានអាយុ លុះចូលទៅដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំព្រះមហាកច្ចានៈដ៏មានអាយុ ហើយ អង្គុយក្នុងទីសមគួរ លុះឧបាសកឈ្មោះសោណកុដិកណ្ណៈអង្គុយក្នុងទី សមគួរហើយ បាននិយាយពាក្យនេះ នឹងមហាកច្ចានៈដ