អដ្ឋកថាចូឡបន្ថកសូត្រ

ចូឡបន្ថកសូត្រទី ១០ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា ចូឡបន្ថកោ សេចក្តីថា ក្នុងកាលជាខាងក្រោយ អាវុសោរូបនេះ ប្រាកដឈ្មោះថា ចូឡបន្ថកៈនោះឯង ដោយបានវោហារក្នុង កាលដែលខ្លួននៅជាកំលោះ ព្រោះជាប្អូនប្រុសរបស់ព្រះមហាបន្ថកៈ និងកើត កណ្តាលអធ្វ័ន តែពោលដោយគុណវិសេស លោកសម្រេចអភិញ្ញា ៦ បែកធ្លាយ នូវបដិសម្ភិទា និងជាព្រះថេរៈមួយអង្គក្នុងអសីតិមហាសាវ័ក ដែលព្រះ មានព្រះភាគ ទ្រង់ស្ថាបនាក្នុងតំណែងឯតទគ្គៈ ២ ដោយព្រះតម្រាស់ថា ម្នាល ភិក្ខុទាំងឡាយ បណ្តាពួកភិក្ខុអ្នកនិមិត្តកាយ សម្រេចតាមចិត្តបាន ដែលជាសាវ័ក របស់តថាគត ស្រេចនឹងចូឡបន្ថកៈប្រសើរជាងគេ ។ ពួកភិក្ខុអ្នកឈ្លាស ក្នុងការបើកចិត្ត ស្រេចនឹងចូឡបន្ថកៈ ។ ថ្ងៃមួយ ក្នុងពេលក្រោយភត្ត លោកត្រឡប់មកអំពីបិណ្ឌបាត អង្គុយ សម្រាក ក្នុងទីសម្រាកពេលថ្ងៃរបស់ខ្លួន នៅសម្ងំដោយសមាបត្តិផ្សេងៗ អស់ មួយថ្ងៃ លុះវេលាល្ងាច កាលពួកឧបាសកមិនទាន់មកស្តាប់ធម៌ កាលព្រះដ៏ មានព្រះភាគយាងចូលទៅកាន់កណ្តាលវិហារ ប្រថាប់គង់ក្នុងព្រះគន្ធកុដិ លោក គិតថា មិនមែនកាលដែលគួរចូលទៅឧបដ្ឋាកព្រះមានព្រះភាគ ទើបអង្គុយពត់ ភ្នែនក្នុងទីបំផុតនាចំណែកម្ខាង មុខព្រះគន្ធកុដិ ។ ដោយហេតុនោះ ទើបលោក ពោលថា សម័យនោះ ព្រះចូឡបន្ថកៈដ៏មានអាយុ អង្គុយផ្គត់ភ្នែនតម្រង់ កាយឲ្យត្រង់ តាំងសតិ ( ចំពោះកម្មដ្ឋាន ) ក្នុងទីជិតនៃព្រះមានព្រះភាគ ដូច្នេះ ។ ពិតហើយ ក្នុងពេលនោះ លោកកំណត់កាលហើយ អង្គុយ ចូលសមាបត្តិ ។ បទថា ឯតមត្ថំ វិទិត្វា សេចក្តីថា ទ្រង់ជ្រាបអត្ថនេះ គឺព្រះចូឡបន្ថកៈ តាំងកាយ និងចិត្តដោយប្រពៃ ។