អដ្ឋកថាសុភូតិសូត្រ

សុភូតិសូត្រទី ៧ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា សុភូតិ ជាឈ្មោះនៃព្រះថេរៈនោះ ។ ពិតហើយ ព្រះសុភូតិនោះ បានសាងអភិនីហារទៀបបាទមូល របស់ព្រះមានព្រះភាគ ព្រះនាមបទុមុត្តរៈ កសាងបុញ្ញសម្ភារៈអស់សែនកប្ប ក្នុងពុទ្ធុប្បាទកាលនេះ កើតក្នុងត្រកូលធំ មានសម្បត្តិច្រើន ស្តាប់ព្រះធម្មទេសនារបស់ព្រះមាន ព្រះភាគហើយ កើតនូវធម្មសង្វេគ ចេញចាកផ្ទះបួស ព្រោះបានសាង បុញ្ញាធិការ ព្យាយាមមិនយូរបុន្មាន ក៏បាននូវអភិញ្ញា ៦ តែព្រោះដល់នូវ បារមីខ្ពង់ខ្ពស់នៃព្រហ្មវិហារភាវនា ទើបព្រះមានព្រះភាគស្ថាបនាក្នុងឯតទគ្គៈ ក្នុងការនៅដោយមិនមានកិលេសថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពួកភិក្ខុអ្នកនៅ ដោយឥតកិលេស ដែលជាសាវ័ករបស់តថាគត ស្រេចនឹងសុភូតិប្រសើរ ជាងគេ ។ ថ្ងៃមួយ ក្នុងវេលាល្ងាច លោកចេញអំពីទីសម្រាកពេលថ្ងៃ ចុះ កាន់លានវិហារ ឃើញព្រះមានព្រះភាគកំពុងសម្តែងធម៌ កណ្តាលបរិស័ទ ៤ កំណត់កាលថា ពេលចប់ទេសនា អាត្មាអញនឹងក្រោកទៅថ្វាយបង្គំ ទើប គង់ចូលផលសមាបត្តិ ត្រង់ដើមឈើមួយកន្លែង មិនឆ្ងាយអំពីព្រះមានព្រះភាគ ព្រោះហេតុនោះ ទើបលោកពោលថា សម័យនោះឯង ព្រះសុភូតិដ៏មាន អាយុ ។ បេ ។ ចូលកាន់សមាធិ ។ ក្នុងការចូលសមាបត្តិនោះ តាំងអំពីទុតិយជ្ឈានទៅ រូបាវចរសមាធិក្តី អរូបាវចរសមាធិទាំងអស់ក្តី គឺអវិតក្កសមាធិនោះឯង ។ តែក្នុងទីនេះ អរហត្តផលសមាធិ ដែលមានចតុត្ថជ្ឈានជាបាទ លោកបំណងយកថា អវិតក្កសមាធិ ។ មិច្ឆាវិតក្កៈដែលទុតិយជ្ឈានជាដើមលះហើយ ចាត់ថា មិនទាន់លះ ល្អ ព្រោះមិនមានការលះជាសមុច្ឆេទ ឯព្រះអរិយមគ្គនោះឯង ឈ្មោះថា លះ ដោយល្អ ព្រោះមិនមានកិច្ចដែលលះតទៅ ។