អដ្ឋកថាទុតិយសេក្ខសូត្រ

ក្នុងទុតិយសេក្ខសូត្រទី ៧ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា ពាហិរំ បានដល់ ហេតុដែលមានខាងក្រៅ ចាក សន្តានខាងក្នុង ។ បទថា កល្យាណមិត្តតា បានដល់ បុគ្គលដែលសម្បូរ ដោយគុណ មានសីលជាដើម ជាអ្នកកម្ចាត់សេចក្តីអាក្រក់ ដែលជាអ្នក បន្ថែមនូវប្រយោជន៍ ជាមិត្តមានឧបការៈសព្វយ៉ាង ឈ្មោះថា កល្យាណមិត្ត ភាពជាកល្យាណមិត្តនោះ ឈ្មោះថា កល្យាណមិត្តតា ។ ក្នុងបទថា កល្យាណមិត្តតា នោះ មានអធិប្បាយដូច្នេះ តាមប្រក្រតី កល្យាណមិត្ត នេះ ជាអ្នកដល់ព្រមដោយសទ្ធា សីល សុតៈ ចាគៈ វីរិយៈ សតិ សមាធិ និងបញ្ញា ។ កល្យាណមិត្ត ព្រោះដល់ព្រមដោយសទ្ធា រមែងជឿនូវការត្រាស់ ដឹងរបស់ព្រះតថាគត តែងមិនលះបង់នូវការស្វែងរកប្រយោជន៍ និង សេចក្តីសុខក្នុងសត្វទាំងឡាយដែលកើតឡើង ព្រោះការត្រាស់ដឹងប្រពៃនោះ ព្រោះដល់ព្រមដោយសីល ទើបរមែងជាទីស្រឡាញ់ និងជាទីគោរពរបស់ សព្រហ្មចារីទាំងឡាយ ជាបុគ្គលគួរសរសើរ ចាំដាស់តឿន តិះដៀលនូវបាប ចាំតម្រូវតម្រង់ អត់ធន់ក្នុងពាក្យសម្តី ព្រោះដល់ព្រមដោយសុតៈ ទើបជា បុគ្គលពោលនូវពាក្យជ្រាលជ្រៅ ដែលមានខន្ធ អាយតនៈ សច្ចៈ បដិច្ចសមុប្បាទជាដើម ព្រោះដល់ព្រមដោយចាគៈ ទើបជាអ្នកមានសេចក្តីប្រាថ្នាតិ ច ជាអ្នកសន្តោស ជាអ្នកមានវិវេក មិនច្រឡូកច្រឡំ ព្រោះដល់ព្រម ដោយវីរិយៈ ទើបជាអ្នកព្យាយាម ក្នុងកិច្ចបដិបត្តិនូវប្រយោជន៍ដល់ខ្លួន និង អ្នកដទៃ ព្រោះដល់ព្រមដោយសតិ ទើបជាអ្នកមាន សតិតាំងមាំ ជាអ្នកដល់ ព្រមដោយជុំវិញ គឺសតិដ៏កំពូល ជាអ្នករពឫកបាន ចាំបានវត្ថុដែលធ្វើ ពាក្យដែលពោលយូរមកហើយ ព្រោះដល់ព្រមដោយសមាធិ ទើបជាអ្នកមិន រាយមាយ ជាអ្នកមាំទាំ មានចិត្តជាឯកគ្គតា និងព្រោះដល់ព្រមដោយបញ្ញា ទើបរមែងដឹងនូ