មោទសូត្រ

ដូចបានពោលពីមុនមកហើយ ។ បទថា កប្បំ បានដល់ អាយុកប្ប ។ អាយុកប្ប ក្នុងទីនេះ គឺអន្តរកប្បនោះឯង ។ បទថា និរយម្ញិ បានដល់ អវីចីមហានរក ។ ខ្ញុំបានស្តាប់មកថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហើយ ព្រះអរហន្ត សម្តែងហើយ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ធម៌ ១ កាលកើតឡើងក្នុង លោក តែងកើតឡើង ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ជនច្រើន ដើម្បីជាសុខដល់ជន ច្រើន ដើម្បីជាប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្តីចម្រើនដល់ជនច្រើន ដើម្បីជាសុខ ដល់ទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ។ ធម៌ ១ តើដូចម្តេច ។ គឺសេចក្តីព្រមព្រៀង របស់សង្ឃ ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាហើយ ការឈ្លោះប្រកែកគ្នានិងគ្នា ក៏មិនកើតមាន ការប្រទេចផ្តាសាគ្នានិងគ្នា ក៏មិន កើតមាន ការបោកបោះពាក្យសម្តីដល់គ្នានិងគ្នា ក៏មិនកើតមាន ការលះបង់ គ្នានិងគ្នា ក៏មិនកើតមាន ជនទាំងឡាយដែលមិនជ្រះថ្លាក្នុងសង្ឃនោះ ក៏រមែង ជ្រះថ្លា ពួកជនដែលជ្រះថ្លាស្រាប់ហើយ ក៏រឹងរឹតតែជ្រះថ្លាឡើង ។ លុះព្រះមាន ព្រះភាគទ្រង់សម្តែងសេចក្តីនុ៎ះហើយ ទ្រង់ត្រាស់គាថាព័ន្ធនេះ ក្នុងសូត្រ នោះថា សេចក្តីព្រមព្រៀងនៃសង្ឃ ជាហេតុនាំសេចក្តីសុខមកឲ្យ ការអនុគ្រោះបុគ្គលទាំងឡាយ ដែលមានសេចក្តីព្រមព្រៀង គ្នា ( ជាហេតុនាំសេចក្តីសុខមកឲ្យ ) បុគ្គល ត្រេកអរ ក្នុងជនដែលព្រមព្រៀងគ្នា តាំងនៅក្នុងធម៌ រមែងមិនសាបសូន្យ ចាកធម៌ជាទីក្សេម ចាកយោគៈ បុគ្គលធ្វើសង្ឃ ឲ្យព្រមព្រៀងគ្នា រមែងរីករាយ ក្នុង ស្ថានសួគ៌ អស់ ១ កប្ប ។