អដ្ឋកថាជាគរិយសូត្រ

ក្នុងជាគរិយសូត្រទី ១០ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា ជាគរោ បានដល់ ជាអ្នកមានសេចក្តីព្យាយាមជាគ្រឿងភាក់រពឫក គឺ ប្រាសចាកការដេកលក់ ប្រកបសេចក្តីព្យាយាមខ្វល់ខ្វាយហើយ ក្នុងមនសិការកម្មដ្ឋាន អស់យប់ និងថ្ងៃ ។ សមដូចព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ភិក្ខុក្នុងសាសនានេះ ញ៉ាំងចិត្តឲ្យស្អាត ចាកធម៌ទាំងឡាយដែល រារាំង ដោយការដើរទៅមក ដោយការអង្គុយ អស់មួយថ្ងៃ ញ៉ាំង ចិត្តឲ្យស្អាត ចាកធម៌ទាំងឡាយដែលរារាំង ដោយការដើរទៅមក ដោយការអង្គុយ អស់បឋមយាមនៃរាត្រី សម្រេចសីហសេយ្យា ដោយចំហៀងខាងស្តាំ អស់មជ្ឈិមយាមនៃរាត្រី តម្រួតជើងដោយ ជើង ជាអ្នកមានស្មារតី ដឹងខ្លួន ធ្វើទុកក្នុងចិត្ត ចំពោះឧដ្ឋានសញ្ញា ហើយក្រោកក្នុងបច្ឆិមយាមនៃរាត្រី ញ៉ាំងចិត្តឲ្យស្អាត ចាកធម៌ទាំងឡាយដែលរារាំង ដោយការដើរ ដោយការអង្គុយ ភិក្ខុជាអ្នកប្រកបរឿយៗ ក្នុងការព្យាយាម ជាគ្រឿងភាក់រពឫក ក្នុងពេលមុនរាត្រី និងក្រោយរាត្រី យ៉ាងនេះឯង ។ ច សព្ទ ជាសម្បិណ្ឌនត្ថៈ គឺមានអត្ថបង្រួបបង្រួម ។ កាលពោល រាប់រយ ក៏រមែងប្រមូលមក ដោយ ច សព្ទ ។ បទថា អស្ស គឺ សិយា ប្រែថា គប្បីកើត ។ អាចារ្យពួកខ្លះពោលថា ជាគរោ ច ភិក្ខុ វិហរេយ្យ ភិក្ខុគប្បីមានសេចក្តីព្យាយាម ដូច្នេះក៏មាន ។ បទថា សតោ បានដល់ មាន សតិ ដោយមិននៅប្រាសចាកសតិ ដោយមិនលះកម្មដ្ឋាន ក្នុងទីទាំងពួង និង ដោយកាលទាំងពួង ។ បទថា សម្បជានោ បានដល់ មានសម្បជញ្ញៈ ដោយ អំណាចនៃសម្បជញ្ញៈ ៤ យ៉ាង ដែលគួរជាទីតាំងរបស់សត្វ ។ បទថា សមាហិតោ បានដល់ មានចិត្តតាំងមាំ គឺមានចិត្ត មានអារម្មណ៍តែមួយ ដោយឧបចារសមាធិ និងអប្បនាសមាធិ ។