អដ្ឋកថាមារធេយ្យសូត្រ

ក្នុងមារធេយ្យសូត្រទី ១០ មានការកើតឡើងដូចម្តេច បាន ឮថា ថ្ងៃមួយ ព្រះបរមសាស្តា មានបរិស័ទដែលជាព្រះសេក្ខៈ ជាចំណែក ច្រើនចោមរោមហើយ ប្រថាប់គង់ត្រួតមើលអធ្យាស្រ័យនៃបរិស័ទទាំងនោះ កាលទ្រង់សរសើរអសេក្ខភូមិ ទើបត្រាស់ព្រះសូត្រនេះ ដើម្បីឲ្យកើតឧស្សាហ៍ ក្នុងការសម្រេចគុណវិសេសដែលខ្ពស់ឡើង ។ បណ្តាបទទាំងនោះ ក្នុងបទថា អតិក្កម្ម ជាដើម មានសេចក្តីសង្ខេប ដូចតទៅនេះ ( ភិក្ខុប្រកបដោយធម៌ ៣ ) នឹងរុងរឿងឈានកន្លង គឺឈាន រំលង បានដល់ គ្របសង្កត់អន្ទាក់នៃមារ គឺអារម្មណ៍ បានដល់ វិស័យ គឺ ឋានៈ ជាទីតាំងនៃឥស្សរិយៈរបស់មារ ដូចព្រះអាទិត្យ ព្រះអាទិត្យដែលផុត ចាកការងងឹត គឺពពកជាដើម ប្រកបដោយគុណសម្បត្តិ ៣ ប្រការ គឺឫទ្ធិ ១ អានុភាព ១ និងតេជះរបស់ខ្លួន ១ ផ្សាយឡើងកាន់នភាកាស រុងរឿង ភ្លឺស្វាង បញ្ចេញពន្លឺ គ្របសង្កត់ កម្ចាត់ងងឹតដែលនៅក្នុងអាកាសទាំងអស់ យ៉ាងណា ភិក្ខុដែលជាព្រះខីណាស្រព ក៏ដូច្នោះដូចគ្នា ប្រកបដោយគុណ ៣ ប្រការ ផុតចាកឧបក្កិលេសគ្រប់យ៉ាង រមែងរុងរឿងគ្របសង្កត់ប្រព្រឹត្តទៅនៃ ធម៌ដែលប្រព្រឹត្តទៅក្នុងភូមិ ៣ ពោល គឺទីតាំងនៃមារ ដូច្នេះឯង ។ ធម៌ ឈ្មោះថា សេក្ខ ក្នុងបទថា អសេក្ខេន នេះ ព្រោះកើតហើយ ក្នុងសិក្ខាទាំងឡាយ ។ ម្យ៉ាងទៀត ធម៌ទាំងឡាយ ឈ្មោះថា សេក្ខ ព្រោះធម៌ ទាំងនេះជារបស់ព្រះសេក្ខៈ ៧ ពួក ។ ម្យ៉ាងទៀត ឈ្មោះថា សេក្ខ ព្រោះកំពុងសិក្សាដោយខ្លួនឯងនោះឯង ដោយនៅសិក្សាមិនទាន់សម្រេច បាន ដល់ មគ្គធម៌ និងផលធម៌ខាងក្រោម ៣ យ៉ាង តែអគ្គផលធម៌ គឺអរហត្តផល មិនជាសេក្ខធម៌ទេ ព្រោះមិនមានសីលដែលត្រូវសិក្សាខាងលើ ព្រោះ ដូច្នោះ ទើបឈ្មោះថា អសេក្ខ ។