អដ្ឋកថាទានសូត្រ

ក្នុងទានសូត្រទី ៩ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា ទានំ បានដល់ ក្នុងវត្ថុដែលគប្បីឲ្យ ។ ម្យ៉ាងទៀត ចេតនា មួយអន្លើដោយ វត្ថុឈ្មោះថា ទាន ។ បទថា ទាន នេះ ជាឈ្មោះនៃការបរិច្ចាគសម្បត្តិ ។ បទថា អាមិស ទានំ សេចក្តីថា បច្ច័យ ៤ ឈ្មោះថា អាមិសទាន ដោយ អំណាចនៃភាពជារបស់ដែលគប្បីឲ្យ អធិប្បាយថា បច្ច័យ ៤ លោកហៅថា អាមិស ព្រោះជាគ្រឿងពាល់ត្រូវដោយកិលេស មានតណ្ហាជាដើម ។ ម្យ៉ាងទៀត ចេតនាដែលជាគ្រឿងបរិច្ចាគបច្ច័យ ៤ ទាំងនោះ ឈ្មោះថា អាមិសទាន ។ បទថា ធម្មទានំ សេចក្តីថា បុគ្គលខ្លះក្នុងសាសនានេះ កាលចែក កុសលកម្មបថ និងអកុសលកម្មបថថា ធម៌ទាំងនេះជាកុសល ធម៌ទាំងនេះ ជាអកុសល ធម៌នេះមានទោស ធម៌នេះមិនមានទោស ធម៌ទាំងនេះអ្នកប្រាជ តិះដៀល ធម៌ទាំងនេះអ្នកប្រាជសរសើរ ធម៌ទាំងនេះ សមាទានឲ្យបរិបូណ៌ ហើយ រមែងប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីវត្ថុឥតប្រយោជន៍ ដើម្បីទុក្ខ ធម៌ទាំងនេះតែង ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីជាប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្តីសុខ ដូច្នេះ ធ្វើនូវកម្ម និងផល នៃកម្មឲ្យប្រាកដ ដូចចង្អុលឲ្យឃើញលោកនេះ និងលោកខាងមុខ ដោយ ប្រចក្ស សម្តែងនូវធម៌ ឲ្យលះបង់នូវអកុសលធម៌ ឲ្យតាំងនៅក្នុងកុសលធម៌ ទាំងឡាយ នេះឈ្មោះថា ធម្មទាន ។ ឯបុគ្គលពួកខ្លះ ចង្អុលបង្ហាញនូវសច្ចៈ ទាំងឡាយឲ្យជាក់ច្បាស់ថា ធម៌ទាំងនេះ ជាអភិញ្ញេយ្យធម៌ ធម៌ទាំងនេះ ជា បរិញ្ញេយ្យធម៌ ធម៌ទាំងនេះ ជាបហាតព្វធម៌ ធម៌ទាំងនេះ ជាសច្ឆិកាតព្វធម៌ ធម៌ទាំងនេះ ជាភាវេតព្វធម៌ ដូច្នេះ សម្តែងធម៌ដែលជាបដិបទាដើម្បីសម្រេច នូវអមតធម៌ នេះឈ្មោះថា ធម្មទានដ៏កំពូល ។