អដ្ឋកថាតណ្ញុប្បាទសូត្រ

ក្នុងតណ្ញុប្បាទសូត្រទី ៦ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា តណ្ញុប្បាទា នេះ មានអធិប្បាយថា ឈ្មោះថា ឧប្បាទ ព្រោះអត្ថថា ជាទីកើតឡើង ។ សួរថា អ្វីកើតឡើង ឆ្លើយថា តណ្ហា ការកើតឡើងនៃតណ្ហា ឈ្មោះថា តណ្ញុប្បាទ អធិប្បាយថា ជាទីតាំងនៃ តណ្ហា គឺជាហេតុនៃតណ្ហា ។ បទថា យត្ថ បានដល់ ក្នុងអារម្មណ៍ទាំងឡាយ ណាដែលជានិមិត្ត ។ បទថា ឧប្បជ្ជមានា បានដល់ មានប្រក្រតីកើតឡើង ។ ក្នុងបទថា ចីវរហេតុ នេះ មានអធិប្បាយថា តណ្ញារមែងកើតឡើង ព្រោះ ហេតុនៃចីវរថា អាត្មាអញនឹងបានចីវរដែលគួរពេញចិត្ត ។ សូម្បីក្នុងបទ ដ៏សេស ក៏មានន័យនេះឯង ។ ម្យ៉ាងទៀត សព្ទថា ឥតិ ក្នុងបទថា ឥតិ ភវាភវហេតុ នេះ ជានិបាត ប្រើក្នុងអត្ថថា និទស្សនៈ ដូចមានអត្ថថា ព្រោះ ហេតុនៃចីវរជាដើម ។ ម្យ៉ាងទៀត ក្នុងបទថា ភវាភវ នេះ លោកបំណង យកសប្បិ និងនវនីតប្រណីតជាដើម ព្រោះអត្ថថា ជាហេតុឲ្យនូវការមិនមាន រោគ ។ បណ្តាសម្បត្តិ និងភពទាំងឡាយ សម្បត្តិ និងភពដែលប្រណីត និង ប្រណីតជាង លោកហៅថា ភវាភវ ដូច្នេះក៏មាន ។ ម្យ៉ាងទៀត បទថា ភវោ បានដល់ សម្បត្តិ ។ បទថា អភវោ បានដល់ វិបត្តិ ។ បទថា ភវោ បានដល់ វុឌ្ឍិ គឺសេចក្តីចម្រើន ។ បទថា អភវោ បានដល់ ហានិ គឺសេចក្តី វិនាស ។ តណ្ហាក៏មានភាវាភវៈនោះជានិមិត្ត ទើបកើតឡើង ព្រោះហេតុនោះ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ភវាភវហេតុ វា ដូច្នេះ ។ គាថាទាំងឡាយ មានអត្ថដូចពោលហើយខាងដើមនោះឯង ។ ម្យ៉ាងទៀត បទថា តណ្ហាទុតិយោ បានដល់ មានតណ្ហាជាសម្លាញ់ អធិប្បាយ ថា សត្វនេះ កាលអន្ទោលទៅក្នុងសង្សារវដ្ត ដែលមានទីបំផុតខាងដើម ដែល បុគ្គលណាម្នាក់តាមដឹងមិនបាន ក៏មិនបានអន្ទោលទៅតែម្នាក់ឯង តែបាននូវ តណ្ហាជាគម្រប់ ២ គឺជាសម