អដ្ឋកថាធនិយសូត្រ

ធនិយសូត្រប្រកបដោយគាថាថា បក្កោទនោ ជាដើម ។ ធនិយសូត្រនេះ មានហេតុកើតឡើងដូចម្តេច ធនិយសូត្រនេះ មាន អត្ថុប្បត្តិហេតុដូចតទៅនេះ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ គង់នៅក្នុងក្រុងសាវត្ថី សម័យនោះ អ្នកចិញ្ចឹម គោ ឈ្មោះធនិយៈ អាស្រ័យនៅត្រង់ឆ្នេរស្ទឹងមហី ។ បុព្វកម្មរបស់ធនិយៈ នោះ មានដូច្នេះ ក្នុងសាសនារបស់ព្រះពុទ្ធ ព្រះនាមកស្សបទសពល នៅប្រាកដនៅឡើយ ធនិយៈនេះបានប្រគេនសលាកភត្ត ២០ សម្រាប់ ដល់ព្រះសង្ឃរាល់ ថ្ងៃ អស់ ២ ម៉ឺនឆ្នាំ គាត់ចុតិអំពីជាតិនោះហើយ បានទៅកើតក្នុងទេវលោក ទាំងឡាយនោះឯង ធ្វើមួយពុទ្ធន្តរឲ្យអស់ទៅក្នុងទេវលោក លុះដល់កាលរបស់ ព្រះដ៏មានព្រះភាគនៃយើង ក៏កើតជាសេដ្ឋីបុត្រ ក្នុងនគរធម្មកោរណ្ឌៈ ដែល ជានគរខ្ពស់ក្នុងបព្វតរដ្ឋ នាផ្នែកកណ្តាលនៃវិទេហរដ្ឋ ។ គាត់អាស្រ័យហ្វូង គោចិញ្ចឹមជីវិត ដ្បិតថា គាត់មានគោប្រមាណ ៣ ម៉ឺនក្បាល គាត់រឺតទឹកដោះ អំពីមេគោ ២៧០០០ ក្បាល ។ ធម្មតាអ្នកចិញ្ចឹមគោទាំងឡាយ មិនបាននៅ ប្រចាំ ពួកគេនៅត្រង់ទីទួល ៤ ខែ ក្នុងរដូវភ្លៀង ៨ ខែទៀត ពួកគេឲ្យស្មៅ និងទឹកក្នុងទីដែលងាយស្រួលនោះ ហើយទីនោះ ត្រូវជាឆ្នេរស្ទឹង ឬបើមិន ដូច្នោះ ត្រង់មាត់ស្រះដែលកើតឯង ។ តមក ក្នុងរដូវភ្លៀង ធនិយៈនេះ បានចេញអំពីស្រុកដែលខ្លួននៅ ទៅ ស្វែងរកឱកាស ដើម្បីឲ្យគោទាំងឡាយនៅយ៉ាងសប្បាយ ទើបចូលទៅកាន់ ឱកាស គឺត្រង់ឆ្នេរស្ទឹងមហាមហី ស្ទឹងនេះ បែកជាពីរខ្សែ មួយខ្សែ ហៅថា កាឡមហី មួយខ្សែ ហៅថា មហាមហី កាលហូរទៅ ក៏មកជួបគ្នាវិញ ហើយបង្កើតបានជាកោះក្នុងរវាងនេះ ទើបគាត់ធ្វើរោងសម្រាប់គោទាំងឡាយ និងទីលំនៅរបស់ខ្លួនត្រង់កោះនោះ ហើយអាស្រ័យនៅ ។