គាថាទី ១៤

គាថាថា ទិស្វា សុវណ្ណស្ស ដូច្នេះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ ព្រះបាទក្រុងពារាណសីមួយអង្គ យាងចូលទៅកាន់ទីបន្ទំ ក្នុងពេលថ្ងៃ ក្នុងគិម្ហសម័យ ។ ក្នុងព្រះរាជសម្នាក់របស់ព្រះអង្គ នាងវណ្ណទាសីកំពុងបុក ខ្លឹមចន្ទន៍ ក្នុងដៃម្ខាងរបស់នាង មានកងដៃមួយ ក្នុងដៃម្ខាងទៀត មានកងដៃ ពីរប៉ះខ្ទប់គ្នា កងមួយក្រៅអំពីនេះមិនប៉ះខ្ទប់គ្នា ព្រះរាជាទ្រង់ឃើញហេតុនោះ ហើយ ទើបទ្រង់សម្លឹងមើលនាងទាសីរឿយៗ ទ្រង់ព្រះតម្រិះថា ការនៅជា ពួក រមែងមានការប៉ះគ្នា ការនៅម្នាក់ឯង រមែងមិនមានការប៉ះគ្នាយ៉ាងនេះ ឯង ។ ដោយសម័យនោះ ព្រះទេវីប្រដាប់ដោយគ្រឿងអលង្ការសព្វយ៉ាង ប្រថាប់ឈរថ្វាយការបក់ផ្លិត ព្រះនាងព្រះតម្រិះថា ព្រះរាជាប្រហែលជាមាន ចិត្តប្រតិព័ទ្ធក្នុងនាងវណ្ណទាសី ព្រះនាងឲ្យទាសីនោះចេញទៅ ហើយប្រារព្ធ បុកដោយព្រះអង្គឯង ក្នុងព្រះពាហាទាំងសងខាងរបស់ព្រះនាង មានកងដៃ មាសជាច្រើនប៉ះខ្ទប់គ្នា ឮសំឡេងយ៉ាងខ្លាំង ព្រះរាជាទ្រង់រង្កៀសក្រៃលែង ទាំងដែលកំពុងផ្ទំខាងស្តាំ ទ្រង់ប្រារព្ធវិបស្សនា ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវបច្ចេកពោធិញ្ញាណ ។ ព្រះទេវីកាន់ខ្លឹមចន្ទន៍ យាងចូលទៅគាល់ព្រះរាជាអង្គនោះ ដែលផ្ទំជាសុខ ដោយសេចក្តីសុខដ៏កំពូល ទូលថា បពិត្រមហារាជ ខ្ញុំម្ចាស់នឹងលាប ព្រះរាជាត្រាស់ថា កុំឡើយ នាងចូរចេញទៅចុះ ព្រះនាងទូលថា បពិត្រមហា- រាជ ព្រោះហេតុអ្វី ទើបត្រាស់ថា យើងមិនមែនព្រះរាជា ។ អមាត្យទាំងឡាយ ស្តាប់ការសន្ទនានោះរបស់ព្រះរាជា និងព្រះទេវីនោះយ៉ាងនោះហើយ ទើបចូលទៅ គាល់ ព្រះរាជាដែលអមាត្យទាំងនោះទូលដោយវាទៈថា មហារាជ ទើប ត្រាស់ថា នែអមាត្យ យើងមិនមែនព្រះរាជា ។ ពាក្យដ៏សេស ក៏ដូចគ្នានឹង ពាក្យដែលពោលហើយក្នុ