គាថាទី ១៦

អំណាចនៃការជាប់ជំពាក់ គប្បីមានក្នុងការចរចានោះ បើអាត្មាអញ មិនលះបង់ ការពោលចរចា និងការជាប់ជំពាក់នោះចេញ បន្ទាប់អំពីនោះ ការដែល អញគប្បីនិយាយចរចាជាមួយព្រះរាជកុមារជាសម្លាញ់ ឬជាប់ជំពាក់ក្នុងអនាគត ក៏ដូចជាទីទៅក្នុងបច្ចុប្បន្ន អាត្មាអញកាលសម្លឹងឃើញភ័យក្នុងអនាគតថា ការពោល ចរចា និងការជាប់ជំពាក់ទាំងពីរនោះ ជាហេតុធ្វើនូវការអន្តរាយដល់ ការសម្រេចគុណវិសេស ដូច្នេះ ទើបលះបង់នូវការចរចា និងការជាប់ជំពាក់ នោះ បដិបត្តិដោយឧបាយហើយ ក៏បានសម្រេចបច្ចេកពោធិញ្ញាណ ។ បទ ដ៏សេស មានន័យដូចពោលហើយនោះឯង ។ គាថាថា កាមា ហិ ចិត្រា ដូច្នេះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា ក្នុងក្រុងពារាណសី សេដ្ឋីបុត្តម្នាក់នៅក្មេង បានតំណែង សេដ្ឋី សេដ្ឋីបុត្តនោះមានប្រាសាទ ៣ ខ្នង សម្រាប់រដូវទាំង ៣ សេដ្ឋីបុត្ត នោះ បានទទួលទំនុកបម្រុងដោយសម្បត្តិទាំងពួង ដូចទេវកុមារ ទាំងដែល នៅក្មេង បានប្រឹក្សាជាមួយមាតា និងបិតាថា កូននឹងបួស ។ មាតាបិតា ក៏ ឃាត់សេដ្ឋីបុត្តនោះៗ ក៏រំអុកដូចមុននោះឯង មាតា និងបិតា ក៏ឃាត់ទៀតថា នែបា បាជាសុខុមាលជាតិ បព្វជ្ជាធ្វើបានលំបាក ដូចជា ការដើរទៅ ដើរមក លើមុខកាំបិតកោរ ដូច្នោះ សេដ្ឋីបុត្តក៏រំអុកដូចមុននោះឯង មាតាបិតាទាំងនោះ គិតថា បើកូននេះបួស ពួកយើងនឹងទោមនស្ស បើហាមគេៗ នឹងខូចចិត្ត ណ្ហើយចុះ ចូរការទោមនស្សមានដល់ពួកយើង កុំបីមានដល់កូនយើងឡើយ ដូច្នេះហើយ ក៏អនុញ្ញាត ។