គាថាទី ២១

គាថាថា ទិដ្ឋីវិសូកានិ ដូច្នេះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា ព្រះរាជាមួយអង្គក្នុងនគរពារាណសី យាងទៅក្នុងទីកំបាំង ទ្រង់ព្រះតម្រិះថា ក្តៅជាដើម ដែលកម្ចាត់រងាជាដើម មានយ៉ាងណា វិវដ្តៈ ដែលកម្ចាត់វដ្តៈក៏មានដូច្នោះ ឬមិនមានហ្ន៎ ដូច្នេះ ទើបទ្រង់ត្រាស់សួរអមាត្យ ទាំងឡាយថា ពួកអ្នកស្គាល់វិវដ្តៈឬ អមាត្យទាំងនោះទូលថា ស្គាល់មហារាជ ព្រះរាជាត្រាស់សួរថា វិវដ្តៈនុ៎ះជាអ្វី អមាត្យទាំងឡាយទូលប្រាប់សស្សតទិដ្ឋិ និងឧច្ឆេទទិដ្ឋិដោយន័យជាដើមថា លោកមានទីបំផុត ។ លំដាប់នោះ ព្រះរាជាទ្រង់ជ្រាបថា អមាត្យទាំងនោះ រមែងមិនដឹង អមាត្យទាំងអស់នេះ ជាមិច្ឆាទិដ្ឋិ ទ្រង់ឃើញភាពដែលអមាត្យទាំងនោះ ជា បុគ្គលជំទាស់ និងយល់មិនត្រឹមត្រូវដោយព្រះអង្គឯងហើយ ទ្រង់ព្រះរាជតម្រិះ ថា វិវដ្តៈដែលកម្ចាត់វដ្តៈមាន អញគប្បីស្វែងរកវិវដ្តៈនោះ ហើយទ្រង់លះរា ជសម្បត្តិបួស ទ្រង់ចម្រើនវិបស្សនា ទ្រង់ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់នូវបច្ចេកពោធិញ្ញាណហើយ ត្រាស់ឧទានគាថានេះ និងព្យាករណគាថា ក្នុងកណ្តាល ជំនុំព្រះបច្ចេកពុទ្ធទាំងឡាយថា បុគ្គលកន្លងនូវទិដ្ឋិអាក្រក់ ដល់នូវធម៌ទៀង មានមគ្គបានហើយ មិនបាច់មានអ្នកដទៃដឹកនាំ ព្រោះដឹងថា អាត្មាអញមានញាណ កើតហើយ គប្បីត្រាច់ទៅតែម្នាក់ឯង ដូចកុយរមាស ដូច្នេះ ។ គាថានោះ មានអត្ថថា បទថា ទិដ្ឋីវិសូកានិ បានដល់ ទិដ្ឋិ ៦២ ។ ពិតហើយ ទិដ្ឋិទាំងនោះ ឈ្មោះថា ជាបន្លា ព្រោះអត្ថថា ចាក់ដោតចំពោះ សម្មាទិដ្ឋិក្នុងមគ្គ ព្រោះអត្ថថា ជំទាស់ និងព្រោះអត្ថថា ចាក់ដោត ។ ឈ្មោះ ថា ទិដ្ឋីវិសូកៈ ព្រោះអត្ថថា ចាក់ដោតចំពោះទិដ្ឋិយ៉ាងនេះ ឬបន្លា គឺទិដ្ឋិ ទើបឈ្មោះថា ទិដ្ឋីវិសូកានិ ។