គាថាទី ២៩

ទៅក្នុងទឹកនោះ ។ បទថា អម្ពុចារី នោះ ជាឈ្មោះរបស់ត្រី ត្រីដែលហែល ទៅក្នុងទឹក ឈ្មោះថា សលិលម្ពុចារី អធិប្បាយថា ដូចត្រីទម្លាយសំណាញ់ ក្នុងទឹកនៃនទី ដូច្នោះ ។ ក្នុងបាទទី ៣ ស្ថានទីដែលត្រូវភ្លើងឆេះ ហៅថា ទឌ្ឍំ ប្រែថា ដែលឆេះ ហើយ អធិប្បាយថា ភ្លើងរមែងមិនវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទីដែលឆេះហើយ គឺ មិនមកក្នុងទីដែលឆេះហើយនុ៎ះដោយពិត យ៉ាងណា បុគ្គលមិនត្រឡប់ទៅកាន់ ទីនៃកាមគុណដែលភ្លើង គឺមគ្គញ្ញាណឆេះហើយ គឺមិនមកក្នុងទីនៃកាមគុណ នោះពិត ក៏ដូច្នោះ ។ បទដ៏សេស មានន័យដូចពោលហើយនោះឯង ។ គាថាថា ឱក្ខិត្តចក្ខុ ដូច្នេះ មានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច ។ បានឮថា ក្នុងនគរពារាណសី ព្រះរាជាព្រះនាមចក្ខុលោលព្រហ្មទត្ត ទ្រង់ចូលចិត្តមើលរបាំ ដូចព្រះបាទលោលព្រហ្មទត្តដែរ ចំណែកសេចក្តី ប្លែកគ្នា មានដូច្នេះថា ព្រះបាទលោលព្រហ្មទត្ត ទ្រង់មិនពេញព្រះរាជហបឫទ័យហើយ យាង ទៅក្នុងទីនោះៗ តែព្រះបាទចក្ខុលោលព្រហ្មទត្តនេះ ទ្រង់ឃើញអ្នករបាំនោះៗ ហើយ ទ្រង់ត្រេកអរក្រៃលែង ទ្រង់ធ្វើនូវតណ្ហាឲ្យចម្រើនដោយការទតមើល អ្នករបាំដែលយាងយាស ។ បានឮថា ទ្រង់ឃើញភរិយារបស់កុដុម្ពិកៈម្នាក់ ដែលមកមើលអ្នករាំ ទ្រង់ញ៉ាំងរាគៈឲ្យកើតឡើង បន្ទាប់អំពីនោះ ទ្រង់សង្វេគ ថា អញញ៉ាំងតណ្ហានេះឲ្យចម្រើនទៀត នឹងពេញក្នុងអបាយ ណ្ហើយចុះ អញ នឹងសង្កត់រាគៈនេះ ដូច្នេះហើយ ទ្រង់ព្រះផ្នួស ចម្រើននូវវិបស្សនា ទ្រង់ធ្វើឲ្យ ជាក់ច្បាស់នូវបច្ចេកពោធិញ្ញាណ កាលទ្រង់តិះដៀលនូវការប្រព្រឹត្តិក្នុងកាល មុនរបស់ព្រះអង្គ ទើបត្រាស់ឧទានគាថានេះ ដើម្បីទ្រង់សម្តែងគុណដែលជាបដិប ក្ខចំពោះការប្រព្រឹត្តិនោះថា បុគ្គលមានចក្ខុដាក់ចុះ មានជើងមិនរពឹស មានឥន្ទ្រិយគ្រប់គ្រ