កសិភារទ្វាជសូត្រទី ៤

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ក្នុងទក្ខិណាគិរិមហាវិហារ ( អាស្រ័យ ) ក្នុងស្រុកព្រាហ្មណ៍ឈ្មោះ ឯកនាឡា ក្នុងដែនមគធៈ ។ សម័យនោះឯង កសិភារទ្វាជព្រាហ្មណ៍ មាន នង្គ័លចំនួន ៥០០ ប្រកបក្នុងកាលសាបព្រោះ ។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ស្បង់ ប្រដាប់បាត្រ និងចីវរក្នុងបុព្វណ្ហសម័យ ទ្រង់យាងសំដៅទៅត្រង់ កន្លែងការងាររបស់កសិភារទ្វាជព្រាហ្មណ៍ ។ សម័យនោះឯង ការអង្គាស បាយរបស់កសិភារទ្វាជព្រាហ្មណ៍ ក៏កំពុងប្រព្រឹត្តទៅ ។ លំដាប់នោះ ព្រះមាន ព្រះភាគ ទ្រង់ឆៀងចូលទៅកាន់ទីអង្គាសបាយ ( របស់កសិភារទ្វាជព្រាហ្មណ៍ ) លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ទ្រង់ឈរនៅក្នុងទីដ៏សមគួរ ។ កសិភារទ្វាជព្រាហ្មណ៍ បានឃើញព្រះមានព្រះភាគកំពុងទ្រង់ឈរនៅដើម្បី បិណ្ឌបាតហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូលព្រះមានព្រះភាគដូច្នេះថា បពិត្រព្រះសមណៈ ខ្ញុំព្រះអង្គភ្ជួររាស់ផង សាបព្រោះផង លុះភ្ជួររាស់សាបព្រោះហើយ ទើប បរិភោគ ។ បពិត្រព្រះសមណៈ ចំណែកព្រះអង្គចូរភ្ជួររាស់សាបព្រោះ លុះ ព្រះអង្គភ្ជួររាស់សាបព្រោះហើយ ចូរបរិភោគចុះ ។ ម្នាលព្រាហ្មណ៍ តថាគតក៏ភ្ជួររាស់ផង សាបព្រោះផង លុះតថាគត ភ្ជួររាស់សាបព្រោះហើយ ទើបបរិភោគដែរ ។ បពិត្រព្រះសមណៈ យើងខ្ញុំ មិនបានឃើញនឹមក្តី នង្គ័លក្តី ផាលក្តី ជន្លួញក្តី សត្វបម្រើក្តីរបស់ព្រះគោតម ដ៏ចម្រើនសោះ បុន្តែ ហេតុអ្វី បានជាព្រះគោតមដ៏ចម្រើន និយាយយ៉ាងនេះ ថា ម្នាលព្រាហ្មណ៍ តថាគតភ្ជួររាស់ផង សាបព្រោះផង លុះភ្ជួររាស់សាប ព្រោះហើយ ទើបបរិភោគដែរ ។ លំដាប់នោះ កសិភារទ្វាជព្រាហ្មណ៍បានពោលចំពោះព្រះមានព្រះភាគ ដោយគាថាដូច្នេះថា