អដ្ឋកថាមុនិសូត្រ

មុនិសូត្រផ្តើមដោយគាថា សន្ថវាតោ ភយំ ជាតំ ដូច្នេះ ។ សូត្រនេះមានអត្ថុប្បត្តិហេតុដូចម្តេច សូត្រទាំងអស់នោះឯង មិនមាន អត្ថុប្បត្តិហេតុដូចគ្នា ពិតហើយ ក្នុងមុនិសូត្រនេះ ៤ គាថាខាងដើម មាន អត្ថុប្បត្តិហេតុយ៉ាងនេះមុន ។ បានឮថា កាលព្រះដ៏មានព្រះភាគ គង់នៅក្នុង ក្រុងសាវត្ថី ស្រីទុគ៌តម្នាក់ ជាស្រីមេម៉ាយប្តីស្លាប់ ទើបឲ្យកូនបួសក្នុងសម្នាក់ ភិក្ខុទាំងឡាយ សូម្បីខ្លួនឯងក៏បួសក្នុងសម្នាក់ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ក្នុងវត្តដែលជា ស្រុកភូមិរបស់ខ្លួន ជនទាំងពីរចូលវស្សាក្នុងក្រុងសាវត្ថី បំណងនឹងសួរសុខ ទុក្ខគ្នានិងគ្នារឿយៗ មាតាបានរបស់ណាមួយ ក៏នាំទៅឲ្យបុត្តៗ បានរបស់ ណាមួយ ក៏នាំមកឲ្យមាតាគប់រកគ្នា ទាំងល្ងាច ទាំងព្រឹក ចែករបស់ដែល បានហើយ ឲ្យដល់គ្នានិងគ្នា ត្រេកអរក្នុងការសួរសុខទុក្ខ អស់នូវសេចក្តី រង្កៀស ។ ជនទាំងពីរ ច្រឡូកច្រឡំគ្នា ព្រោះឃើញគ្នារឿយៗ យ៉ាងនេះ ក៏មានការស្និទ្ធស្នាលព្រោះការច្រឡូកច្រឡំ មានឱកាស ព្រោះការស្និទ្ធស្នាល មានចិត្តត្រូវរាគៈចូលមកបៀតបៀន បព្វជិតសញ្ញា និងមាតុបុត្តសញ្ញា ក៏ អន្តរធានទៅ បន្ទាប់អំពីនោះ ក៏ធ្វើនូវការកន្លងព្រំដែន សេពនូវអសទ្ធម្ម ដល់នូវការមិនមានយស នាំគ្នាសឹក ហើយគ្រប់គ្រងផ្ទះ ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបទូលដល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់ តិះដៀលថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មោឃបុរស រមែងដឹងឬហ្ន៎ថា មាតាមិន ត្រេកអរក្នុងបុត្ត ឬបុត្តមិនមានតម្រេកក្នុងមាតា ដូច្នេះហើយ ទ្រង់ញ៉ាំងភិក្ខុ ទាំងឡាយឲ្យសង្វេគដោយសូត្រដ៏សេសជាដើមថា តថាគតពិចារណារកមិន ឃើញនូវរូបដទៃ សូម្បីតែរូបមួយ … ហើយត្រាស់ថា ព្រោះហេតុនោះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុគប្បីវៀរម