ហិរិសូត្រទី ៣

បណ្ឌិតបុរស គប្បីដឹងនូវបុគ្គលនោះ ដែលមិនមាន សេចក្តីអេនោខ្មាស មិនមានសេចក្តីខ្ពើមរអើម និយាយថា ខ្ញុំ ជាសម្លាញ់ ( របស់អ្នក ) មិនអើពើនឹងការងារទាំងឡាយ ( របស់សម្លាញ់ ) ដែលខ្លួនអាចធ្វើបានថា បុគ្គលនោះ មិន មែនជាមិត្តរបស់អញទេ ។ បុគ្គលណា ពោលវាចាជាទីស្រឡាញ់ ដែលខ្លួនមិនប្រព្រឹត្ត តាមចំពោះមិត្ត បណ្ឌិតទាំងឡាយ កំណត់ដឹង ( នូវបុគ្គល នោះ ) ថា គ្រាន់តែជាអ្នកនិយាយ តែមិនធ្វើ ។ បុគ្គលណា មិនប្រមាទសព្វកាល មានសេចក្តីរង្កៀស ក្នុង ការបែកបាក់គ្នា ជាអ្នកឃើញរឿយៗ នូវទោស បុគ្គលនោះ មិនហៅថា មិត្តទេ លុះតែបុគ្គលណា ដែលបុគ្គលដទៃបំបែក មិនបាន ដេកនៅ ( ឥតរង្កៀស ) ក្នុងមិត្តណា បុគ្គលនោះ ឯង ទើបហៅថា ជាមិត្ត ។ បុគ្គលជាអ្នកប្រាថ្នានូវផល កាលនាំមកនូវធុរៈ ជារបស់បុរស រមែងញ៉ាំងឋានៈ គឺព្យាយាម ជាទីធ្វើឲ្យកើតបាមោជ្ជ នាំមក នូវសេចក្តីសរសើរ ជាសុខ ឲ្យចម្រើន បុគ្គលក្រេបផឹកនូវ រស នៃសេចក្តីស្ងប់រម្ងាប់ផង នូវរសនៃព្រះនិព្វាន ជាទីចូល ទៅរម្ងាប់ផង ផឹកនូវរសនៃបីតិ ដែលកើតអំពីអរិយធម៌ហើយ រមែងជាអ្នកមិនមានសេចក្តីក្រវល់ក្រវាយ មិនមានបាប ។